ทุกคนแบ่งงานกันทำ สี่คนรับหน้าที่เก็บของเหลือใช้ ส่วนเซินอู้เฉียวเป็นคนส่งให้ระบบตรวจจำแนก
แม้สองพี่น้องตระกูลซือจะไม่เข้าใจว่าเจ้านายกำลังทำอะไร แต่ก็มีจรรยาบรรณในการทำงาน จึงไม่ได้ซักถาม
【เก็บกล่องแบ่งบรรจุพริกเกลียว ×15, เก็บกล่องแบ่งบรรจุแครอต ×9, เก็บกล่องแบ่งบรรจุถั่วแขก ×8, เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักกาดหอมก้าน ×7, เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักกวางตุ้งฮ่องเต้ ×6】
【เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักกาดหอมใบยาว ×12, เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักกาดหอม ×8, เก็บกล่องแบ่งบรรจุกะหล่ำปลี ×7, เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักบุ้ง ×6, เก็บกล่องแบ่งบรรจุพริกหวานแดง ×6】
【เก็บกล่องแบ่งบรรจุผักกาดขาวหัวเล็ก, เก็บกล่องแบ่งบรรจุขึ้นฉ่าย, เก็บกล่องแบ่งบรรจุรากบัว, เก็บกล่องแบ่งบรรจุถั่วฝักยาว, เก็บกล่องแบ่งบรรจุมะเขือยาว, เก็บกล่องแบ่งบรรจุมะเขือเทศ...】
“ของพวกนี้มีประโยชน์ด้วยเหรอ?” ลู่เซียวทำท่าจีบนิ้วอย่างรังเกียจ ก่อนหยิบถุงตาข่ายพลาสติกใส่ของสีสันฉูดฉาดและสกปรกมาหลายใบ
ของที่เคยอยู่ในถุงเน่าเปื่อยไปตั้งแต่สิบปีก่อน เหลือเพียงเศษเละดำคล้ำกองหนึ่ง
【เก็บถุงบรรจุหัวหอม ×2, เก็บถุงบรรจุฟักทอง ×2, เก็บถุงบรรจุยา ×1, เก็บถุงบรรจุมันฝรั่ง ×2, เก็บถุงบรรจุมันเทศ ×1】
“มีประโยชน์สิ! พี่ รีบไปหาเพิ่มมาอีกนะ ทั้งถุงปุ๋ย ถุงพลาสติก กล่องกระดาษ มีประโยชน์หมด!” เซินอู้เฉียวไม่ได้ตื่นเต้นขนาดนี้มานานแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงระบบประกาศไม่หยุด กองทัพผักของเธอก็กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว เมนูผัดจานโปรดใกล้จะได้กินแล้ว