ลู่เซียวไม่รู้ว่าเซินอู้เฉียวไม่ได้มีแค่รถบ้าน แต่ยังมีรถรุ่นเดียวกันอีก 50 คัน
เซินจิ้นหรี่ตาลงเล็กน้อย “รถคันนี้ดูคุ้น ๆ หรือว่าจะเป็น…”
“ใช่แล้ว รถคันนี้เป็นของเก่าที่ฉันเก็บได้จากทีม 6 คนกลุ่มนั้น!” เซินอู้เฉียวตอบรับอย่างเปิดเผย
“เถ้าแก่ คุณเรียกนี่ว่าของเก่าเหรอ?” ซือเทียนเหลยถึงกับทรุดลงคุกเข่าตรงนั้น
เซินจิ้นละสายตาจากระยะไกล หันกลับมามองเซินอู้เฉียว “ในเมื่อมีรถแล้ว คืนนี้ก็ค้างในรถไปก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางไปตามทางหลวงประจำมณฑล”
“ได้เลย พี่ เราขึ้นไปสำรวจข้างในกันเถอะ” เซินอู้เฉียวลากลู่เซียวขึ้นรถไปก่อน
ภายนอกรถเป็นทรงบึกบึนแบบรถสำหรับผู้ชาย ไม่รู้ว่าข้างในจะเป็นอย่างไร
ถึงก่อนหน้านี้คนกลุ่มนั้นจะดัดแปลงรถมา แต่ระบบจะคืนสภาพรถให้เหมือนตอนออกจากโรงงาน
พอเข้าประตูมาก็เจอตู้เย็น 2 เครื่อง ด้านขวามือเป็นห้องนั่งเล่นแบบโอบล้อม โต๊ะชากลางห้องซ่อนลงไปได้ ส่วนโซฟาหนังแท้เมื่อกางออกก็กลายเป็นเตียงใหญ่
บริเวณไฟสปอตไลต์และแถบไฟบนเพดานไม่ใช่เพดาน แต่เป็นเตียงปรับระดับอีกเตียงหนึ่ง
ข้างเตียงมีตู้เก็บของแบบฝังและจอทีวีแอลซีดีที่ปรับขึ้นลงได้
พอหันไปทางด้านหน้า ก็จะเป็นห้องครัว บนเคาน์เตอร์มีอ่างล้างผักทรงสี่เหลี่ยม ใต้อ่างเป็นเตาอบไอน้ำ ด้านข้างมีแผ่นโต๊ะเสริม เพิ่มพื้นที่ทำอาหารได้
ตรงข้ามห้องครัวเป็นห้องน้ำที่แยกส่วนเปียกกับส่วนแห้ง เปิดประตูเข้าไปก็เจอโถสุขภัณฑ์ ด้านซ้ายของโถเป็นอ่างล้างหน้า ใต้โถเป็นเครื่องซักผ้าฝาหน้าแบบฝัง
ข้างโถสุขภัณฑ์มีประตูกระจกฝ้า ผลักเข้าไปก็เป็นห้องอาบน้ำ มีราวอบผ้าไฟฟ้า ฝักบัวควบคุมอุณหภูมิ และระบบระบายอากาศ
ด้านในสุดของห้องอาบน้ำยังมีขั้นบันไดแบบลิ้นชักเรียงขึ้นไป เดินขึ้นไปก็ถึงพื้นที่ชั้นสองที่ยกหลังคาขึ้นได้ เมื่อยกขึ้นช่วงหนึ่งก็กลายเป็นห้องนอน