“ฮัดชิ้ว~~” เซินอู้เฉียวถูจมูกที่คันยุบยิบ ก่อนบ่นอย่างจนใจ “ตอนนี้ตาแก่เสิ่นคงกำลังนินทาฉันอยู่แน่”
“เขานินทาเธอเรื่องอะไร?” เซินจิ้นถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เซินอู้เฉียวกระแอม แล้วเลียนแบบท่าทางกับน้ำเสียงของเซินเฮ่อหมิง
“ยัยโง่ตระกูลลู่คนนั้น สมองทึบมาตั้งแต่เด็ก พอมาถึงก็เกลี้ยกล่อมให้เชื่อใจไว้ก่อน จะเอาร้านอะไรนั่นของเธอมาได้ก็ง่ายนิดเดียวไม่ใช่หรือไง?”
“เลี้ยงมาตั้ง 17 ปีแล้ว ฉันยังไม่รู้หรือไงว่าเธอนิสัยเป็นยังไง? หมูโง่ชัด ๆ แค่คว้าตัวเธอไว้ได้ ก็เท่ากับคว้าลูกอกตัญญูสองคนนั่นไว้ได้แล้ว...”
เซินจิ้นฟังจนมุมปากกระตุก เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่เธอพูดมีโอกาสเป็นความจริงสูงมาก
“แล้วเธอจะทำยังไง?”
“ฮิ ๆ~ เขาหลอกฉันได้ ฉันก็หลอกเขากลับได้นี่นา!”
เธอหลอกฉัน ฉันก็หลอกเธอ...
เขตแกนกลางของฐานจื่อกวง—
เซินเฮ่อหมิงเดินเอามือไพล่หลัง คิ้วขมวดแน่น “ยัยโง่ตระกูลลู่คนนั้นสมองทึบเหมือนหมูมาตั้งแต่เด็ก แค่พูดไม่กี่คำก็หลอกจนหัวหมุนได้แล้ว พอมาถึงก็รั้งตัวไว้ก่อน ร้านของเธอก็จะตกเป็นของตระกูลเสิ่นเราอย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ?”
ลู่ชิงเสวี่ยกังวล “แต่พี่ใหญ่กับพี่รองจะ...”
“เลี้ยงมาตั้ง 17 ปีแล้ว ฉันยังไม่รู้หรือไงว่าเธอนิสัยเป็นยังไง? หมูโง่ชัด ๆ แค่คว้าตัวเธอไว้ได้ ก็เท่ากับคว้าลูกอกตัญญูสองคนนั่นไว้ได้แล้ว...”
เป็นอย่างที่เซินจิ้นคาดไว้ พวกเขายังอยู่ห่างจากฐานที่มั่น 2 กิโลเมตร ก็มีคนมาต้อนรับแล้ว
คนที่นำขบวนมาไม่ใช่ใครอื่น ลู่ชิงเสวี่ยนั่นเอง เธอยังคงมีบุคลิกเย็นชาเหนือโลกเพราะตื่นพลังพิเศษสายน้ำแข็ง รูปลักษณ์ภายนอกดูเป็นนางเอกผู้ยิ่งใหญ่เต็มตัว
น่าเสียดาย...