เซินอู้เฉียวชมการต่อสู้ระยะประชิดอันน่าตื่นตาตื่นใจอยู่ข้างสนาม
เธอเคยคิดมาตลอดว่าพี่หลานมีวิธีโจมตีแค่ใช้พลังพิเศษทางจิต ไม่คิดเลยว่าหมัดเท้าของเธอจะเด็ดขาดฉับไวไม่ต่างจากนิสัยเจ้าตัว
แน่นอนว่าเซินอู้เฉียวไม่รู้ว่าที่พี่หลานกดโม่ฉือไว้ได้ ไม่ใช่แค่เพราะเก่งการต่อสู้ระยะประชิด แต่เป็นเพราะพลังพิเศษทางจิตของเธอทะลวงถึงขั้นเจ็ดระดับสองแล้ว
ตอนนี้เธอสูงกว่าโม่ฉืออยู่หนึ่งระดับย่อย แต่ก็เพียงพอจะกดพลังจิตของเขาได้
นี่คือเหตุผลที่เธอฝึกอย่างบ้าคลั่งอยู่ในแคปซูลฝึกจำลองทุกวัน
ก่อนหน้านี้ เธอมักถูกพลังพิเศษธาตุทองของโม่ฉือข่มอยู่เสมอ แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เรื่องนั้นก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว
“เธอ...ทำได้ยังไง?” โม่ฉือพบว่าพลังพิเศษของตัวเองราวกับถูกผนึก ใช้ออกมาไม่ได้
ดังนั้นที่เขายอมโดนซ้อมไม่ตอบโต้ ไม่ใช่เพราะใจอ่อนกับอดีตภรรยา แต่เป็นเพราะพลังพิเศษดันไม่ทำงานในช่วงเวลาสำคัญต่างหาก
“ไปตายซะ ไอ้ขยะ!” พี่หลานกลิ้งตัวลงพื้นแล้วออกแรงดีดตัวขึ้น ก่อนล็อกคอเขาด้วยขาทั้งสองข้าง จากนั้นเหวี่ยงร่างเขากระแทกพื้นไปข้างหน้าอย่างแรง
โม่ฉือกลิ้งไปนอนแผ่บนพื้น ศักดิ์ศรีแตกกระจายไม่มีชิ้นดี
พี่หลานปัดมือเบา ๆ เส้นผมยังไม่ยุ่งสักเส้น “วันสิ้นโลกแล้วนะ คนรักใหม่ผู้อ่อนโยนเอาใจใส่ของนายช่วยรับหมัดแทนนายได้หรือไง ช่วยปิดทางซอมบี้ให้นายได้ไหม? ไอ้โง่!”
การเหวี่ยงครั้งนี้ทำเอาบรรยากาศเงียบกริบ จนกระทั่งเสียงปรบมืออย่างตื่นเต้นของเซินอู้เฉียวกับเกอเกอดังมาจากด้านข้าง
“พี่หลานเก่งมาก! ชุดคอมโบนี้ยากระดับ 9.9 คะแนนเลย!”
“พี่หลานสุดยอด!”
“พี่สะใภ้...ทำไมถึงซ้อมพี่ฉือจนเป็นแบบนี้ล่ะ? เขาเป็นสามีของพี่นะ!” ไป๋ปิงเอ๋อร์รีบพุ่งเข้าไปประคองโม่ฉือ ก่อนคนอื่นที่ยังยืนอึ้งจะทันขยับ