เซินอู้เฉียวเคยได้ยินชื่อหูซินถิงมาก่อนจริง ๆ เธอเป็นดาวคณะของมหาวิทยาลัยลู่เซียว ได้ยินว่าทั้งสวยทั้งเรียนเก่ง
“เธอกลายเป็นซอมบี้หรือเปล่า?”
“วันแรกที่หมอกแดงมาเยือน เขตที่เธออยู่ก็ถูกซอมบี้ยึดแทบไม่เหลือคนรอด” ลู่เซียวหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด อาหารในปากพลันจืดชืดไร้รสชาติ
แต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลามานั่งเศร้าเรื่องนั้น เขาเงยหน้าขึ้นจ้องลี่เฉิงซวินอย่างเย็นชา มุมปากยกเป็นรอยยิ้มคล้ายขำคล้ายไม่ขำ “ไอ้หนู กล้าแฉเรื่องน่าอายของฉันงั้นเหรอ? แล้วตัวแกเองเป็นคนดีนักหรือไง?”
“หมายความว่าไง?” ลี่เฉิงซวินสบตาอันชั่วร้ายของอีกฝ่ายที่ราวกับจะลากเขาลงนรกไปด้วยกัน จู่ ๆ ก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
“แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ว่าแกเอาหัวสิงโตหินที่ปู่ลี่ขัดเกลามายี่สิบปีไปทุบหมา แล้วยังโยนความผิดให้พ่อแก บอกว่าเขาเมาจนจำอะไรไม่ได้ เอาวอลนัตมากินแกล้มเหล้า จนโดนปู่แกเอาเข็มขัดหมาป่าเจ็ดตัวฟาด?”
“นายรู้ได้ยังไง?” ลี่เฉิงซวินรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม ภาพลักษณ์ไร้ที่ติที่เขารักษามาสามสิบปีพังทลายลงแล้ว
ลู่เซียวหัวเราะเย็นชา “ตอนแกทุบหมา ฉันบังเอิญเห็นพอดี ส่วนตอนแกใส่ร้ายพ่อ ฉันก็เห็นอีกเหมือนกัน แค่ไม่ได้เปิดโปงแก ไอ้ลูกกตัญญูเอ๊ย ระวังพ่อแกกลับมาจัดการแกละกัน!”
ลี่เฉิงซวินหมดอารมณ์จะแลกหมัดด้วยคำพูดต่อ เขาหลุบตาลง แววตาเจือความเจ็บปวดจาง ๆ “ถ้าเขากลับมาหาฉันจริงก็คงดี...”
ลู่เซียวกำหมัดแตะริมฝีปาก กระแอมเบา ๆ ก่อนวกกลับเข้าเรื่อง “เมื่อกี้ฉันเจอลู่ชิงเสวี่ย เธออยู่ในเมืองหลานโจวด้วย อยู่ในฐานที่มั่นตรงท่าเรือทหาร”
เซินซวี่ขมวดคิ้ว “นายรู้ได้ยังไง?”
หลังลงจากเรือช่วงบ่าย ลู่เซียวก็ไล่ตามพวกทรยศที่ขโมยคริสตัลกับเสบียงไป
คนกลุ่มที่จ้าวจื้อกังนำอยู่กำลังจะไปพึ่งพาฐานที่มั่นตรงท่าเรือทหาร ระหว่างทางพวกเขาจินตนาการถึงชีวิตดี ๆ หลังเข้าไปในฐานที่มั่น