ลู่เหย่กลับมาตอนที่ฉินชวนกับคนอื่น ๆ กำลังเก็บกวาดซอมบี้รอบนอกเกราะป้องกัน เขาคิดว่าคงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น บ้านถูกแอบบุกเสียแล้ว แต่พอเงยหน้ามองแสงนีออนบนผนังโรงแรม ก็แทบถูกแสงจ้าจนตาพร่า
“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่?”
แค่ยืนอยู่หน้าประตูร้านก็น่าตกตะลึงพอแล้ว พอสายตาเหลือบเข้าไปเห็นโถงใหญ่หรูหราสง่างาม เขาก็แทบอ้าปากค้างจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
ฉินชวนกับจางเจียอีเพิ่งตั้งสติจากความตะลึงครั้งใหญ่ได้ไม่นาน พวกเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าพลังพิเศษของเซินอู้เฉียวจะเป็นการเปิดร้านได้ทุกที่ทุกเวลา แถมยังเป็นร้านที่มีเกราะป้องกันอีกด้วย
“พลังพิเศษที่เปิดร้านได้งั้นเหรอ?” ลู่เหย่สงสัยว่าตัวเองฟังผิด
นี่มันพลังพิเศษอะไรกัน? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิด
แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า จะให้พวกเขาสงสัยก็ไม่ได้
เขาก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ เงาร่างมอมแมมของตัวเองสะท้อนอยู่บนพื้นเงาวับ จนดูเหมือนขอทานที่หมดสภาพ
ด้านนอกประตูคือถนนในวันสิ้นโลกที่ทรุดโทรมและเต็มไปด้วยเลือด ส่วนด้านในกลับเป็นอีกโลกหนึ่ง
พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงสะอาดไร้ฝุ่น โคมระย้าคริสตัลส่องแสงอุ่นนุ่ม มุมพักผ่อนมีโซฟานุ่มสะอาดตั้งอยู่ ข้างผนังมีต้นมอนสเตอร่าปลูกไว้สองกระถาง ใบเขียวชอุ่มสมบูรณ์ อากาศยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของมะลิ
ในสระน้ำประดิษฐ์ที่มีหมอกน้ำแข็งแห้งลอยคลุ้ง ปลาคาร์ปอ้วนกลมหลายตัวแหวกว่ายไปมาอย่างสบายใจ
นี่คือบรรยากาศสงบสุขของยุคสันติที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงตลอดสิบปีที่ผ่านมา
“ข้างในนี่ทำไมถึง...” เขาพูดได้เพียงครึ่งเดียว ราวกับความหรูหราที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวทิ่มแทงจนขอบตาร้อนผ่าว
เท้าของเขาราวกับถูกเชื่อมติดกับพื้น ฝ่ามือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยแผลเป็นเก่ากำแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วออกแรงจนซีดเขียว ไหล่และแผ่นหลังสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ แรงสั่นเล็กน้อยแผ่จากกระดูกสันหลังที่เคยตั้งตรงไปถึงแขนขา แม้แต่ขากางเกงก็ยังสั่นน้อย ๆ