“โครม!” เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
ลู่ชิงเสวี่ยกดรีโมตจุดระเบิด แต่กลับพบว่าเสียงและทิศทางของแรงระเบิดผิดปกติไปหมด
แรงสั่นสะเทือนสะเทือนเลื่อนลั่นตามมา พร้อมกับก้อนหินจากเพดานที่ถล่มลงมาไม่ขาดสาย ทำให้เธอได้คำตอบอย่างชัดเจน—เธอกำลังจะถูกฝังทั้งเป็น...
ภายในคลังกระสุน เศษหินร่วงลงมาราวกับฝนหิน สุ่มเลือก “ผู้โชคดี” ให้โดนเข้าเต็ม ๆ
เซินจิ้นปกป้องเซินอู้เฉียวได้เร็วกว่าที่โล่คุ้มกันติดตัวของเธอจะทำงานเสียอีก
“กำลังจะถล่มแล้ว ไป—”
“ไปไม่ได้แล้ว ข้างนอกถล่มหมดแล้ว” พี่หลานปัดก้อนหินที่ร่วงลงมา พลางพยายามประคองตัวให้มั่น
“ระวัง!” เถี่ยหนิวอาศัยพละกำลังมหาศาลกับร่างกายใหญ่โตดุจไททัน ฝืนรับก้อนหินยักษ์หนักหลายพันจินไว้แทนทุกคน
เซินอู้เฉียวคว้าแขนเซินจิ้นไว้จึงพอยืนได้อย่างทุลักทุเล “งั้นก็ใช้การเคลื่อนย้ายสิ พี่รองกับพี่ชายไปไหนแล้ว?”
กำลังจะไปอยู่แล้ว แต่กลับพบว่าขาดคนไปสองคน
หินเหนือศีรษะของพวกเขากำลังจะถล่มลงมาในอีกไม่ช้า ทุกคนจวนเจียนจะถูกฝังทั้งเป็น
เซินจิ้นจับไหล่เธอไว้ แววตาคมกริบแต่แฝงความอ่อนโยน “พวกเขาไม่เป็นไร เราไปก่อน...”
ลู่เหย่ไม่มีโอกาสพูดแทรก เขายังไม่ทันเข้าใจด้วยซ้ำว่าการเคลื่อนย้ายคืออะไร ก่อนที่คลังกระสุนจะถล่มลงมาอย่างสมบูรณ์เพียงสองวินาที แสงสีขาวก็โอบล้อมและพยุงพวกเขาขึ้น พริบตาเดียวทุกคนก็กลับมาอยู่ในโถงล็อบบี้ของโรงแรมแล้ว
“การเคลื่อนย้าย...นี่มันเคลื่อนย้ายจริง ๆ เหรอ?” ลู่เหย่ถึงกับมึนงงกับเรื่องเหลือเชื่อที่เกิดติด ๆ กัน
ลินเฟิงถาม “หมอนี่ล้มลงไปแล้วหลับเลยเหรอ?”