บนชายฝั่งที่อยู่ไม่ไกล อ๋าวหินเสวียนเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วราวกับกำลังลากภูเขาทั้งลูก เป้าหมายของมันชัดเจน มุ่งตรงมายังเรือใต้เท้าของเซินอู้เฉียว
เซินอู้เฉียวทำตามที่บาบาก้าบอก ปิดโซนาร์ทันที
แต่ความเร็วของมันไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ทุกคนบนเรือต่างตึงเครียดจนแทบขาดใจ โดยเฉพาะลู่เหย่และคนอื่น ๆ ที่รู้จักเต่าหินเสวียนอยู่บ้าง ยิ่งเตรียมรับมือราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
“อ๋าวหินเสวียนระดับเจ้าอาณาเขตมีเกราะเหล็กกล้าหุ้มทั้งตัว แทบทำอะไรมันไม่ได้ ถ้ามันพุ่งชน เกราะป้องกันข้างนอกคงรับได้ไม่เกินสองครั้งก็ร้าวแล้ว”
“งั้นก็สกัดมันไว้ด้านนอกเกราะป้องกัน!” เซินจิ้นเตรียมปล่อยรอยแยกแห่งความมืด
“ทุกคนเตรียมโจมตี!” คนที่มีปืนก็ชักปืนออกมา ส่วนผู้มีพลังพิเศษก็เตรียมพร้อม
【โฮสต์เบบี๋ รีบบอกพวกเขาอย่าผลีผลามนะ อ๋าวหินเสวียนปกติไม่โจมตีสิ่งอื่นนอกจากเหยื่อของมัน เว้นแต่จะถูกยั่วโมโหจ้ะ~】
เซินอู้เฉียวขึ้นไปยืนริมดาดฟ้าชั้นสาม แล้วตะโกนลงไปยังคนที่อยู่ข้างล่าง “ทุกคนอย่าขยับ ปล่อยให้มันเข้ามา มันไม่ได้มาทำร้ายพวกเรา!”
“แต่ว่า...”
“ต่อให้พวกคุณสู้เต็มกำลัง มั่นใจหรือว่าจะหยุดมันได้? มีแต่จะทำให้มันโมโหเปล่า ๆ” เซินอู้เฉียวกล่าว
ในที่สุดทุกคนบนดาดฟ้าก็ยอมเลิกต่อต้าน เพราะเธอพูดถูก
“อู้เป่า เธอเป็นคนล่อมันมาหรือ?” ลี่เฉิงซวินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เธอพูดอะไร
เซินอู้เฉียวฝืนใจพยักหน้า “อืม อ๋าวหินเสวียนนิสัยคงเส้นคงวา ไม่โจมตีมนุษย์ง่าย ๆ มันมาเพื่อกินอาหาร”
มุมปากลู่เซียวกระตุก “กินอาหาร? แน่ใจนะว่าไม่ใช่กินพวกเรา? ดูตัวมหึมาของมันที่กำลังตรงเข้ามาเร็วขนาดนั้น แรงกดดันน่ากลัวจนผมไม่กล้ามองเลย ไม่เป็นไร อีก 18 ปีค่อยเกิดมาเป็นคนขี้เกียจอีกก็ได้”
ภายในห้องโดยสาร ความกลัวตายแผ่คลุมไปทั่วจนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ บางคนร้องไห้ บางคนด่าทอ
“ตอนนั้นไม่น่าขึ้นเรือมาเลย เสียดายจนจะบ้าอยู่แล้ว คราวนี้ตายไปยังต้องกลายเป็นอาหารเต่าอีก...”