เซินอู้เฉียวจำได้ว่าตัวเองเพิ่งเอนตัวลงนอนได้ไม่นาน ไม่รู้ใครขโมยเวลาของเธอไป พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นบ่ายวันถัดไปแล้ว
“เถ้าแก่ คือว่า... เต่าทะเลยักษ์ตัวนั้นกลับมาอีกแล้ว!” เกอเกอวิ่งพรวดขึ้นบันไดมารวดเดียว ชี้ไปยังผืนน้ำด้านหนึ่ง พลางตะโกนเรียกเซินอู้เฉียวอย่างร้อนรน
เซินอู้เฉียวสะดุ้งลุกพรวด คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้ววิ่งไปบนดาดฟ้าเรือ
วันนี้ฝนซาลงอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งเมืองชายทะเลแห่งใหม่นี้ก็ดูสถานการณ์ดีกว่าไห่ซื่อมาก ข้อได้เปรียบที่สุดคือพื้นที่สูงกว่า อาคารต่าง ๆ ก็ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ไม่น้อย
ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องพวกนี้!
เธอดึงสติกลับมาแล้วมองไปตามทิศที่เกอเกอชี้ ก็เห็นอ๋าวหินเสวียนตัวเมื่อคืนว่ายกลับมาจริง ๆ
“หลังจากคุณไปพักเมื่อคืน มันก็ตามอยู่ใกล้ ๆ เรือของเราตลอด ห่างออกไปไม่มากไม่น้อย คอยตามอยู่แบบนั้น” ลี่เฉิงซวินเงยหน้ามองอ๋าวหินเสวียนที่กำลังว่ายเข้ามา น้ำเสียงทุ้มใสสงบนิ่ง ไม่ร้อนรนแม้แต่น้อย
เซินอู้เฉียวที่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนขมวดคิ้ว งุนงงอยู่บ้าง สรุปแล้วมันต้องการอะไรกันแน่?
“มันคอยคุ้มกันเรือให้เรา เพราะมีมันอยู่ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เส้นทางเดินเรือของเราถึงได้สงบสุข” เซินซวี่สวมเสื้อเชิ้ตทำงานกับเสื้อกั๊กเข้ารูป ยื่นนมร้อนที่มีไอกรุ่นให้เธอ
“จริงเหรอ? ทำไมมันน่ารักขนาดนี้นะ?” เซินอู้เฉียวรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
แต่เพียงนาทีเดียวต่อมา เธอก็ไม่กล้าขยับแล้ว เพราะหลังจากอ๋าวหินเสวียนว่ายเข้ามา มันก็ ‘คาย’ ปลามีชีวิต กุ้งมีชีวิต และปูมีชีวิตเต็มดาดฟ้าเรือให้เธอ
ทุกคนมองปลาหิมะทะเลลึก กุ้งมังกร ปลาทูน่า... ปูจักรพรรดิยักษ์ที่แกว่งก้ามเดินกร่างไปทั่ว รวมถึงเม่นทะเลขนาดเท่าปากชาม ซึ่งกระโดดไปมาบนดาดฟ้าเรือ ต่างพากันสมองค้าง ตาเบิกโพลง