เซินอู้เฉียวไม่ได้ไปส่งเซินเฮ่อหมิงกับพวกเขา เธอกุมท้อง ขมวดคิ้วฟุบอยู่ข้างโต๊ะ ครางงึมงำว่า “ประจำเดือนนี่ก็เลือกเวลามาได้เหมาะจริง ๆ ญาติปลอม ๆ ดันพากันมาเป็นกลุ่ม!”
“น้าคนไหนจะมา?” ลู่เซียวสงสัยว่าเขามีน้าตั้งแต่เมื่อไร
ทว่าตอนที่พี่น้องกำลังทักทายกัน ลี่เฉิงซวินกลับกระชากลู่เซียวออกไป มองเซินอู้เฉียวด้วยแววตาเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อู้เป่า ตัวเธอมีกลิ่นคาวเลือดแรงมาก เธอมีประจำเดือนใช่ไหม?”
“หา? ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?” ถึงจะสนิทกันมากแล้ว เซินอู้เฉียวก็ยังอดเขินไม่ได้
“เทพบุตรลี่ เรื่องความเป็นส่วนตัวรู้จักไหม?”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ชายทั้งสี่แทบจะแน่ใจในข้อสันนิษฐานนั้น สีหน้าที่พวกเขามองเซินอู้เฉียวจึงแปลกประหลาดจนบอกไม่ถูก
“เธอมีประจำเดือนจริง ๆ เหรอ? เป็นไปได้ยังไง?” เซินจิ้นกับเซินซวี่สบตากัน ความตกตะลึงอย่างหนักฉายวูบอยู่ในดวงตา
“เดี๋ยวนะ แค่ประจำเดือนมาเอง พวกคุณทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ถึงบางครั้งฉันจะเท่ไปหน่อย แต่ฉันก็เป็นผู้หญิงนะ! ผู้หญิงก็ต้องมีประจำเดือนกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”
ลี่เฉิงซวินลากเก้าอี้ข้างเธอมานั่ง มองเธอราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่แตกสลายได้ง่ายดาย “เธอรู้ไหมว่า ผู้หญิงบนผืนดินรกร้างไม่มีประจำเดือนกันมาตั้งแต่ราว ๆ สี่ปีที่แล้ว”
“เพราะงั้นตลอดสามปีกว่า ๆ มานี้ ผืนดินรกร้างจึงไม่มีเด็กเกิดใหม่เลย พลังพิเศษทำให้ร่างกายมนุษย์กลายพันธุ์ ขณะเดียวกันก็ทำลายระบบสืบพันธุ์และความสามารถในการตั้งครรภ์ไปด้วย”
เซินอู้เฉียวรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอเอามือปิดหน้าแล้วคร่ำครวญ “สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลย! มิน่าผ้าอนามัยของฉันถึงขายไม่ออก!”