สถานที่ที่เรียกว่าไห่ซื่อแห่งนี้ไม่เพียงไม่มีหิมะตก แต่อากาศยังร้อนชื้นเป็นพิเศษ
เหล่าสัตว์ประหลาดที่โฉบผ่านเหนือศีรษะทำให้เซินอู้เฉียวขนลุกซู่ไปทั้งตัวในพริบตา หนังศีรษะตึงขึ้นเป็นระลอก
ตอนนี้เธอไม่มีเกราะป้องกัน ไม่มีพลังพิเศษโจมตี รู้สึกเหมือนกำลังวิ่งเปลือยอยู่กลางป่า
เจ้าสิ่งประหลาดสีดำเหล่านั้นดูเหมือนจะทั้งวิ่งเลียดพื้นและบินได้ แม้ตาเปล่าจะจับภาพไม่ได้ แต่ยืนยันได้ว่าจำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ว่าจะยังไง ต้องหาที่หลบภัยก่อน
อาคารรอบตัวพังเสียหายหนัก จะหวังพึ่งสิ่งปลูกสร้างที่ยังอยู่ในสภาพพร้อมใช้ไม่ได้ แต่โชคดีที่เธออัปเกรดถึงระดับหกแล้ว ระยะทางหนึ่งพันกิโลเมตรพอดีกับเงื่อนไขที่ทำให้เธอเรียกรถบ้านออกมาได้ ส่วนเสบียงอื่น ๆ ก็ไม่ได้รับผลกระทบ
ไม่อย่างนั้นคงได้ตายตั้งแต่ลงพื้นแน่!
แต่พื้นตรงนี้ไม่ค่อยราบ รถบ้านที่เอาออกมาก็คงเอียงกระเท่เร่
เธอหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมามองไปรอบ ๆ แล้วก็พบถนนลาดยางที่ค่อนข้างราบและไม่ได้เสียหายหนักอยู่เส้นหนึ่ง เป็นแยกสี่แยกพอดี
จุดหมายอยู่ห่างจากที่ที่เธอลงมาราวห้าร้อยเมตร เธอตั้งใจจะวิ่งฝ่าไป
เธอชักปืนพกอัตโนมัติ สูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะวิ่ง จู่ ๆ เงาดำก้อนหนึ่งก็พุ่งลงมาจากเหนือศีรษะ
คราวนี้เธอมองเห็นมันชัดแล้ว ลำตัวแบนกลม มีแกนกระดูกอ่อนนุ่มคล้ายเบาะรองนั่ง หลังเป็นลายด่างสีเทาปนทราย หากฝังตัวในทรายก็พรางตัวได้อย่างมิดชิด
ครีบอกกว้างใหญ่กลายพันธุ์เป็นปีกบางเฉียบกึ่งโปร่งใส เส้นใยกระดูกอ่อนบางเบาสุดขีด อาศัยการสั่นด้วยความถี่สูงเพื่อเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
“ปัง ปัง!” เธอยิงติดกันสองนัด เห็นได้ชัดว่ากระสุนเร็วกว่าเจ้าสิ่งนั้น
เสียงเพียะดังขึ้น เจ้าสิ่งนั้นร่วงลงมากระแทกซากปรักหักพังตรงหน้าเธอ เมือกสีน้ำเงินไหลนองไปทั่วพื้น
เธอขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ใต้ท้องของมันมีขาเป็นปล้องแปดขา แต่ละขามีถ้วยดูดจากเส้นเอ็นที่เหนียวและเรียว มันใช้ขาเล็ก ๆ เหล่านี้เกาะพื้นแล้วพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นพื้นทราย เศษหิน หรือพื้นซีเมนต์เปียกชื้น ก็ลื่นไถลได้ด้วยความเร็วสูง