เดิมทีตกลงกันไว้ว่าจะต้องใจเย็นเข้าไว้ แต่สิ่งที่เรียกว่าสามตระกูลใหญ่กลับมาเปิดฉากแสดงตลกในซูเปอร์มาร์เก็ตของเซินอู้เฉียวเสียได้
“ให้ตายเถอะ! มีปูขนยักษ์ด้วย ปูขนยักษ์ที่หนักเกินห้าตำลึง ดูนี่สิ ไข่ปูแทบจะทะลักออกมาแล้ว!”
“เนื้อแกะนี่ฉันเอาหมด เหมาทั้งหมดเลย รีบแพ็กให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
“มีตะพาบด้วย แถมยังไม่กลายพันธุ์อีกต่างหาก ของแบบนี้บำรุงร่างกายชะมัด! ฮ่า ๆ ๆ...”
พฤติกรรมแย่งซื้อกันอย่างบ้าคลั่งของพวกเขา ในสายตาลูกค้าที่คุ้นเคยกับการมีซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่แล้วนั้นช่างไร้มารยาทเหลือเกิน
“ไร้มารยาทจริง ๆ พวกบ้านนอกมาจากไหนกัน?”
“พ่อ...” แม้แต่เซินเจ๋อก็ยังรู้สึกขายหน้าสุด ๆ เขารีบดึงแขนเสื้อเซินเฮ่อหมิงทันที
เซินเฮ่อหมิงที่กอดเนื้อหมูครึ่งซีกไว้แน่นไม่ยอมปล่อยถึงได้สติขึ้นมาราวกับฝันไป ก่อนจะปล่อยมืออย่างกระอักกระอ่วน
“ฉัน... ฉันแค่ตรวจดูว่ามันเป็นของจริงหรือเปล่า ตรวจเสร็จแล้ว พวกเราก็ไป...”
“ถ้าทุกท่านซื้อของกันเสร็จแล้ว เชิญไปพบเจ้าของร้านที่ห้องประชุมได้เลยค่ะ...” การปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของเซินจิ้นทำให้เซินเฮ่อหมิงหน้าแตกยับเยิน
ราวกับต้องการกู้หน้าอย่างฝืน ๆ เขาก็สวมบทพ่อผู้เข้มงวดขึ้นมาภายในชั่ววินาที “ไอ้ลูกอกตัญญู แกหลบมาอยู่ที่นี่จริง ๆ สินะ?”
“ผู้แทนเซิน ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ!” เซินซวี่เดินออกมาจากด้านหลังเซินจิ้น
“ไอ้เด็กสารเลวสองคนนี้ ปีกกล้าขาแข็งกันแล้วสินะ ตั้งใจจะทำให้ฉันโมโหตายหรือไง?” ใบหน้าของเซินเฮ่อหมิงคล้ำลงจนแทบเป็นสีดำ
ลู่เซียวปากร้ายเดินเข้ามาจากอีกด้าน พอเปิดปากก็จงใจพูดแทงใจดำทันที
“ผู้แทนเซิน อายุปูนนี้แล้วอย่าโมโหบ่อยนักเลยครับ แบบนี้เรียกว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น สั่งสอนไม่ดีเลยต้องรับผลกรรมไงล่ะ!”