ในห้องประชุมฉุกเฉินพลันเงียบกริบ รอยย่นเคร่งเครียดบนใบหน้าผู้บัญชาการฐานค่อย ๆ คลายลงตามรายงานของลูกน้อง ก่อนจะขมวดเป็นริ้วแห่งความสงสัยทีละน้อย
“ผู้บัญชาการฐาน ในภูเขาขยะนั่นต้องมีอะไรที่ไม่ธรรมดาซ่อนอยู่แน่”
“ใช่ อาจเป็นแหล่งพลังงานบางอย่างที่หายากยิ่งกว่าคริสตัลระดับสูงเสียอีก”
คนกลุ่มหนึ่งรอบโต๊ะประชุมเริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด
แน่นอนว่าในหมู่พวกเขาก็มีเสียงเห็นต่าง “เป็นไปได้ไหมว่า...เซินจิ้นคนนั้นเสียสติไปแล้ว?”
ผู้บัญชาการฐานหรี่ตาลง ร่องลึกที่หางตายิ่งชัดขึ้น “สอดแนมต่อไป ตราบใดที่เขาไม่เข้ามาใกล้ฐานที่มั่นและไม่ก่อเรื่องก่อน พวกเราก็ยังไม่ลงมือ...”
อีกด้านหนึ่งของภูเขาขยะ—
【ตรวจพบว่าเจ้าภาพเก็บถุงเมล็ดแตงโมรสเครื่องเทศ ×1 ถุงถั่วลิสงกลิ่นกระเทียม ×1 กล่องคุกกี้เดนมาร์ก ×1...】
เมื่อเห็นว่าหิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่เซินอู้เฉียวต้องใช้เพื่ออัปเกรดก็รวบรวมได้ครบแล้ว
“พี่ใหญ่ พี่ชาย พอแล้ว พวกเราควรกลับกันได้แล้ว!”
ลู่เซียว “กลับอะไร? ที่นี่ยังมีแผ่นโฟมกับแผ่นให้ความร้อนแบบใช้ครั้งเดียวอีกตั้งเยอะ เก็บต่อ!”
เซินจิ้น “ทางนี้ยังมีกระติกน้ำเก็บความร้อน ถุงน้ำร้อน แล้วก็ยางรถที่แตกร้าวเพราะเสื่อมสภาพ”
เซินอู้เฉียว “พวกคุณสองคนติดเก็บขยะกันแล้วหรือไง? พวกเราต้องกลับไปอัปเกรดกันแล้ว...”
ชายทั้งสองแอบแข่งขันกันอยู่เงียบ ๆ หากไม่ใช่เพราะอยากไปดูการอัปเกรดซูเปอร์มาร์เก็ตที่เซินอู้เฉียวพูดถึง พวกเขาคงขุดภูเขาขยะนี่จนราบไปแล้ว
ทั้งสามฝ่าลมหิมะกลับมาถึงหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต ฟ้าใกล้มืดแล้ว ทว่าหิมะบาง ๆ ที่ปกคลุมอยู่กลับสะท้อนแสงจนรอบด้านสว่างขึ้นมาเล็กน้อย
“ที่คุณบอกว่าอัปเกรด หมายถึงอะไร?” เซินจิ้นถอดผ้าพันคอจากคอตัวเองมาคล้องให้เซินอู้เฉียว ทั้งยังพันให้เธออีกสองรอบ
“เดี๋ยวคุณก็รู้เอง” เซินอู้เฉียวเรียกระบบด้วยเสียงในใจ