ไฟเตือนภัยในศูนย์วิจัยใต้ดินของฐานจื่อกวงกะพริบไม่หยุด
【แจ้งเตือน! มีผู้บุกรุก!】
“มีคนบุกเข้ามาจากเขตกักกันสัตว์กลายพันธุ์ รีบปกป้องข้อมูลสำคัญเร็ว!”
กลุ่มคนในชุดกาวน์สีขาวแตกตื่นวิ่งวุ่น แฟ้มเอกสารกับอุปกรณ์ทดลองถูกชนล้มระเนระนาด
“สัตว์กลายพันธุ์มาแล้ว—”
เชิงเชิงอาศัยมิติเฉพาะตัวของเธอเป็นที่กำบัง ปล่อยสัตว์กลายพันธุ์ที่ถูกขังไว้ทดลองออกมาจนหมด
จากนั้นก็หลบเข้าไปในตู้ของตัวเอง กินถั่วลิสงอบกรอบ จิบน้ำอัดลมรสแอปเปิลเขียว
เธอควบคุมตู้ที่อยู่ในหัวให้เปลี่ยนเป็นรูปร่างต่าง ๆ ได้ตามใจคิด ถึงขั้นแบ่งออกเป็นช่อง ๆ จำนวนเท่าไรก็ได้
เพื่อไม่ให้มิติส่วนตัวที่ใช้เก็บของสกปรก เธอจึงแบ่งพื้นที่ขนาดเล็กประมาณ 30×30×30 ลูกบาศก์เซนติเมตรไว้สำหรับจัดการคนเลวโดยเฉพาะ
พื้นที่ที่เหลือยังมากพอให้เธอซ่อนตัว และเก็บขนมที่เซินอู้เฉียวให้มาได้อีกด้วย
เธอพบว่ามิติเล็ก ๆ ของตัวเองดูเหมือนจะเก็บอะไรก็ได้ แม้แต่หัวของคนเลวพวกนั้น
แต่เธอก็ค้นพบกฎบางอย่างเช่นกัน คนบางคนตายแล้วเธอไม่รู้สึกอะไร ทว่าหลังจากคนบางคนตายเพราะเธอจัดการ เธอกลับรู้สึกเหนื่อยและเวียนหัวเล็กน้อย
ระหว่างพักอยู่ในตู้ เธอได้ยินคนข้างนอกพูดกัน คล้ายกำลังตรวจสอบศพไร้หัวสองศพนั้น
“รอยตัดเรียบเกินไป ไม่ใช่ฝีมือของคมอาวุธชนิดไหนทั้งนั้น ยิ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แน่ ต้องเป็นผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง”
“เด็กผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว หรือจะเป็นเธอ?”
“พูดอะไรไร้สาระ? ยัยเด็กบ้านนอกนั่นอายุเท่าไรเอง จะมีฝีมือขนาดนี้ได้ยังไง? ป่านนี้คงอยู่ในท้องสัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนสักตัว รอถูกย่อยอยู่ละมั้ง!”
เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป ภายนอกกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง