เซินอู้เฉียวตื่นแต่เช้าก็พบว่า วันนี้บริเวณอาหารเช้าเงียบเหงาผิดปกติ ไม่ต้องพูดถึงแถวยาวเหยียด แค่นับลูกค้าก็ใช้มือข้างเดียวพอ
“เถ้าแก่ เป็นเพราะฐานจื่อกวงออกนโยบายกดดันพวกเราค่ะ” พี่หลานเดินมาบอกเรื่องที่สืบรู้มาให้เซินอู้เฉียวฟัง
ฟังแล้วเซินอู้เฉียวไม่ได้แปลกใจหรือร้อนใจนัก เพราะเตรียมมาตรการรับมือไว้ตั้งนานแล้ว
ตอนนี้สินค้ายังมีไม่มากพอจะเลื่อนขั้นเป็นระดับเจ็ดแอล การปรับปรุงสวนสาธารณะก็ต้องใช้เวลา ต่อให้สะสมคะแนนช้าลงชั่วคราวก็ไม่เป็นไร
“ไม่เป็นไร พวกเขาอยากหาเรื่องใช่ไหม ฉันก็พร้อมลุยจนถึงที่สุด”
เซินอู้เฉียวให้พี่หลานกับลินเฟิงไปฐานจื่อกวงอีกครั้ง ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แค่คุยกับยามสองสามคนตรงประตูใหญ่ไม่กี่คำ แล้วก็แบ่งบุหรี่ให้พวกเขาสูบ
“ลินเฟิง ต่อไปจำไว้ว่าต้องไปคุยกับพวกเขาทุกวัน อย่าลืมเอาบุหรี่ไปด้วย...”
เรื่องนี้เซินเฮ่อหมิงเป็นคนสอนเธอ การซื้อใจคนต้องให้ถูกใจอีกฝ่าย แค่หยิบยื่นผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มีต้นทุนต่ำแต่บรรลุเป้าหมายได้ จากนี้ก็รอดูผลลัพธ์ไปก่อน
วันนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ
เซินอู้เฉียวนำมอเตอร์ไซค์หิมะออกมาห้าคัน เรียกพวกพี่ชายกับทีมของพี่หลานมารวมตัว เตรียมมุ่งหน้าเข้าไปในใจกลางเจียงเฉิง
“วันนี้เป็นกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ครั้งแรกของชุมชนสี่บวกหนึ่งของเรา เอ๊ย ไม่ใช่สิ เป็นกิจกรรมเก็บของเก่าของทีมต่างหาก ฉันออกจากบ้านก็ไหว้เทพกวนอูมาแล้ว ขอให้เดินทางราบรื่น ลมส่งน้ำหนุน ออกเดินทาง!”
เป้าหมายแรกของวันนี้คือกวาดเก็บห้างในร่มที่ครั้งก่อนพวกเขาไปเก็บอุปกรณ์ขั้วโลก ชั้นหนึ่งมีร้านดอกไม้อยู่หลายร้าน และมีเมล็ดพันธุ์อยู่ในนั้นด้วย
เป้าหมายที่สองคือศูนย์วิจัยชั้นสูงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้าง เพื่อเก็บอุปกรณ์ทดลองมาช่วยลี่เฉิงซวินเปิดห้องทดลองขึ้นใหม่
มอเตอร์ไซค์หิมะทั้งห้าคันทิ้งรอยคดเคี้ยวไว้บนหิมะ ก่อนมุ่งลึกเข้าไปในกลุ่มอาคารรกร้างของเมือง