ห้องทดลองลับ J7——
นักวิจัยจ้องแผงควบคุมที่ส่งสัญญาณเตือนสีแดงไม่หยุด แล้วรีบติดต่อรายงานผู้บังคับบัญชาทันที
“แย่แล้ว ระบบควบคุมของ 001 มีปัญหา ข้อมูลแสดงว่าสำนึกของเขากำลังตื่นขึ้น และกำลังต่อต้านการควบคุมของสายรัดข้อมือ”
“ปรับระดับการควบคุม เพิ่มพลังงานให้สูงสุด……”
หีบที่ถูกผนึกไว้ในส่วนลึกของความทรงจำเซินจิ้นกำลังจะถูกเปิดออก ทว่าสายรัดข้อมือที่รัดแน่นขึ้นฉับพลันกลับปิดกั้นสำนึกของเขาไว้ บังคับให้ในหัวเหลือเพียงคำสั่งเย็นชาไร้ความรู้สึกนั้น
【ฆ่าพวกมันให้หมด!】
ลู่เซียวสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าอารมณ์เสี้ยวสุดท้ายในดวงตาของเซินจิ้นเลือนหายไป แววตาไร้จุดโฟกัส ราวกับเครื่องจักรสังหาร
“อู้เป่า หลบไป!” เขาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า แล้วกระชากเซินอู้เฉียวออกมาอย่างแรง
“พี่ชาย——” พอเซินอู้เฉียวทรงตัวยืนได้อีกครั้ง ลู่เซียวก็ถูกฝ่ามือของเซินจิ้นซัดกระเด็นออกไปแล้ว
เธอกำลังจะวิ่งเข้าไปหา ก็พบว่าใต้ฝ่าเท้าเหนียวหนืด ของเหลวสีดำที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรคล้ายมีชีวิต มันไต่ขึ้นมาบนหลังเท้าและทำให้เธอขยับเท้าไม่ได้
【เจ้าภาพน้อย~นี่คือทักษะเขตแดนของผู้มีพลังพิเศษขั้นแปด เกราะป้องกันป้องกันการโจมตีจากเขตแดนไม่ได้หรอกนะ!】บาบาก้ามุดออกมา ใบหน้าเป็นกังวลจนย่นเป็นก้อน
“แล้วในเขตแดนของพี่ใหญ่ฉันมีอะไรอยู่? ทำไมฉันถึงรู้สึกใจไม่ดีเลย?”
【นี่คือม่านมืดกลืนกิน มันจะขยายความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของทุกคนภายในเขตแดน กลืนกินพลังจิต ทำให้คนเสียสติจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน เป็นทักษะโจมตีหมู่ที่ร้ายกาจมาก!】
【แต่โชคดีที่เจ้าภาพไม่มีพลังพิเศษ จึงไม่มีพลังจิตที่แข็งแกร่ง ผลกระทบต่อเจ้าภาพเลยไม่มากนัก ส่วนคนอื่นคงลำบากแล้ว】