“ปัง ปัง ปัง ปัง——” เสียงดังสนั่นสี่ครั้งพร้อมกับตัวรถที่สั่นสะเทือนและทรุดต่ำลง ยางรถระเบิดหมดทุกเส้น
“อู้เป่า อยู่ในรถนี่ ไม่ว่าจะเห็นอะไรก็ห้ามลงมาเด็ดขาด!” ลู่เซียวกดเซินอู้เฉียวกลับลงบนเบาะอย่างหนักแน่น ก่อนลงจากรถทันที แล้วสั่งให้คนล็อกประตูรถ
ขณะที่เซินอู้เฉียวกำลังงุนงง ชายผมสีเงินที่อยู่หน้ารถก็หันกลับมา ทันทีที่ใบหน้านั้นปรากฏในสายตา เธอก็เบิกตากว้าง รีบยกมือปิดปากแน่น
ชายหนุ่มมีผมสั้นสีเงินอมเทาแสกข้าง จัดทรงเนี้ยบและดูเย็นชา ดวงตาเรียวยาวสีแดงฉานฉายแววเจ้าเล่ห์เย็นเยียบ คล้ายยิ้มก็ไม่เชิง
ผิวขาวซีดตัดกับสร้อยคอไม้กางเขนสีดำทอง ภายใต้รูปลักษณ์เย็นชาและหม่นหมองซ่อนสัญชาตญาณดิบที่ดื้อรั้นและรุนแรงเอาไว้ ในดวงตายิ่งเต็มไปด้วยไอสังหารที่ไม่คิดปิดบัง
ถึงอย่างนั้น เซินอู้เฉียวก็จำเขาได้ทันที คนคนนี้คือพี่ชายคนโตที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอด—เซินจิ้น
แต่ทำไมกัน? ดวงตาสีแดงคู่นั้นของเขาผิดแผกจากคนทั่วไป ราวกับไร้ความรู้สึกใด ๆ
ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ ๆ...
“เซินจิ้น จะยอมเป็นหมาให้พันธมิตรต่อไปก็เป็นสิทธิ์ของนาย อย่ามาขวางฉัน” ลู่เซียวหรี่ตาเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและคำเตือน
“ลู่เซียว นายทรยศพันธมิตร พาตัวอาชญากรที่พันธมิตรจับกุมไป ถ้าไม่ยอมจำนนแต่โดยดี ก็...ตาย!” น้ำเสียงของเซินจิ้นเย็นชาราวกับกำลังอ่านคำสั่งไร้อารมณ์ แต่ไอสังหารในดวงตากลับยิ่งทวีความเข้มข้น
“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้วสินะ?” ลู่เซียวตั้งท่าพร้อมสู้และชิงลงมือก่อน ลูกไฟสีฟ้าพุ่งออกจากฝ่ามือ มุ่งตรงไปยังใบหน้าของเซินจิ้น
เซินจิ้นไม่หลบเลี่ยง เขายกมือขึ้นแล้วกรีดปลายนิ้วผ่านอากาศ รอยแยกสีดำพลันเปิดออก กลืนกินเปลวไฟของลู่เซียวจนหมด