เซินจิ้นได้ยินเสียงลู่เซียว จึงเดินเข้าไปดูและเห็นอีกฝ่ายล้มอยู่ตรงมุมหนึ่งของซากปรักหักพังในสภาพสะบักสะบอม
“ลู่เซียว? นายบาดเจ็บได้ยังไง? แล้วทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้ล่ะ?”
ลู่เซียวซ่อนความคิดที่อยากฟันคนไว้ ก่อนยิ้มทั้งที่ไม่ได้ยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่โดนหมาบ้ากัดน่ะ”
เซินอู้เฉียววิ่งตื่นเต้นเข้ามาอวดผลงาน “พี่ ดูสิ พี่ใหญ่หายดีแล้ว เขาจำพวกเราได้แล้วด้วย”
“ก็ดีแล้วนี่...เธอมีพี่ชายคนใหม่แล้ว ไม่ต้องสนใจเป็นตายร้ายดีของพี่ชายคนเก่าแล้วสินะ” ลู่เซียวกุมอก พูดจาเปรี้ยวปากราวกับน้ำส้มสายชูเก่าหกคว่ำ
ตอนนั้นเองเซินอู้เฉียวถึงเพิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าของลู่เซียวเปื้อนเลือดไปหมด ใบหน้าซีดเผือดจนแทบดูไม่เหมือนคน
【โฮสต์ มีเพียงพลังพิเศษของเซินจิ้นเท่านั้นที่ห้ามเลือดได้ ส่วนพี่น้องคู่นั้น ถ้าช้ากว่านี้อีกสองนาทีก็เตรียมจัดงานศพได้เลย~】
เซินอู้เฉียวมือสั่นขณะดึงเสื้อของลู่เซียวออก ใต้กระดูกสะบักของเขามีบาดแผลทะลุยาวแปดเซนติเมตร เลือดดำไหลทะลักออกมาไม่หยุด
พี่หลานกับลินเฟิงพาสองพี่น้องตระกูลซือมาด้วย ทั้งคู่หมดสติเพราะเสียเลือดมาก
เซินอู้เฉียวร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข “พี่ใหญ่ รีบช่วยพวกเขาเร็วเข้า พวกเขากำลังจะตายแล้ว!”
แม้เซินจิ้นจะจำเรื่องที่ตัวเองทำร้ายคนไม่ได้เลย แต่เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าบาดแผลเหล่านี้เกิดจากดาบมืดของเขา
เขาเร่งเร้าพลังจิต ถอนฤทธิ์กัดกร่อนและทำลายความสามารถในการแข็งตัวของเลือดที่ยังคงทำงานอยู่
“เรียบร้อยแล้ว เย็บแผลกับพันแผลตามปกติได้เลย”
เลือดดำที่บาดแผลหายไปแล้ว กลับกลายเป็นสีแดงตามปกติ
“กดแผลไว้ก่อน...” ตอนนี้เซินอู้เฉียวอยู่ห่างจากซูเปอร์มาร์เก็ตเกินไป ต้องเข้าใกล้อีกสองกิโลเมตรถึงจะเทเลพอร์ตและนำเสบียงออกมาได้