เซินอู้เฉียวเพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้พับ คนเก็บขยะห้าคนหน้าตาลามกก็เดินมาถึงหน้าร้านสะดวกซื้อของเธอแล้ว
เมื่อเดินเข้ามาใกล้จนเห็นของในร้านชัดๆ ความตกใจในแววตาของพวกเขากลบความละโมบไปชั่วครู่
“วันสิ้นโลกมาแล้วสิบปี ที่นางมีของใหม่พวกนี้ได้ยังไง?”
“เว้ย! มีบุหรี่ด้วยซ้ำ!” หนุ่มร่างผอมที่เป็นหัวโจกตาแทบถลน
พวกเขาสบตากันครู่หนึ่ง ความโลภและความมุ่งร้ายในแววตาก็ปะทุขึ้นมาทันที
เซินอู้เฉียวที่ไร้อาวุธต้องเผชิญหน้ากับพวกผู้ชายลามกหลายคนคนเดียว จะบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก แต่เธอกลัวยิ่งกว่าที่จะสูญเสียที่พึ่งสุดท้ายในคืนวันสิ้นโลกนี้ เธอจึงต้องฝืนใจทำเป็นกล้าๆ
“จะซื้อของก็เอาคริสตัลมาแลก อย่าคิดเล่นแง่”
ชายปานดำขยี้มือเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยราวกับควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด “ฮี่ๆ น้องสาว พวกพี่ไม่มีคริสตัล แต่มี...”
มือสกปรกที่ยื่นเข้ามาจะแตะหน้าเซินอู้เฉียว
[ตรวจพบเจตนาร้ายอันแฝงไว้ในรอยยิ้ม เริ่มกระบวนการไล่ผู้บุกรุกระดับกลาง]
สายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้า ตรงไปที่แขนที่ยื่นออกมาของชายปานดำ เพียงชั่วพริบตาก่อนที่ความเจ็บปวดจะส่งถึงสมอง แขนของเขาก็ไหม้เกรียมเป็นสีดำ
อีกสี่คนที่อยู่รอบข้างก็ถูกกระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินทองที่แผ่ออกมากระแทกจนกระเด็นออกไปไกลกว่า 20 เมตร
แต่ละคนกระแทกลงพื้นหัวหงอกควัน คนที่อาการหนักสุดคือชายปานดำ เจ็บจนแทบหมดสติ
“อ๊าย! นั่นมันอะไรกัน?”
“เป็นไฟฟ้าแรงสูง ร้านนี้ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ๆ! ผู้หญิงคนนั้นมีพลังสายฟ้าที่แกร่งมาก!”
“ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่มีฝีมือใครจะกล้าเปิดร้านแถวนี้? หนีเร็ว...”
พวกเขาลากชายปานดำที่นิ่งไปด้วยความระแวง รีบหนีไปอย่างน่าอับอาย
แสงไฟนีออนส่องสว่างบริเวณหน้าร้านเล็กๆ เซินอู้เฉียวมองดูพวกเขาหายเข้าไปในความมืดมิด แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เธอนั่งลงบนเก้าอี้พับอีกครั้ง มือยังคงสั่นเทา
[ตรวจพบความวิตกกังวลอย่างรุนแรงของโฮสต์ ต้องการให้บาบาก้าร้องเพลงให้ฟังไหม?] ระบบเปลี่ยนชุดกระโปรงอีกชุด กระชับรอบพุงกลมๆ
“ขอบใจนะบาบาก้า ยังดีที่มีเธอ ไม่งั้นคืนนี้ฉันคงตายแน่ ฉันไม่กลัวตาย แต่ฉันกลัวการตายอยู่คนเดียวข้างนอก อุแว้...”
[โฮสต์ไม่ต้องกังวล เมื่อเปิดสิทธิ์เจ้าของร้านแล้ว แค่คุณอยู่ในร้าน ก็จะได้รับการป้องกันที่แข็งแกร่ง 24 ชั่วโมง แม้ออกไปข้างนอก ในระดับ V1 ก็มีการป้องกันสัมบูรณ์หนึ่งชั่วโมง]
[นอนเถอะ~นอนเถอะ โฮสต์ที่น่ารักของฉัน...]
เซินอู้เฉียวรู้สึกกระวนกระวายมาหลายวัน แม้จะนอนบนเก้าอี้พับแข็งๆ ตอนนี้ก็หลับได้ทันทีที่หลับตา
แต่คืนนี้เธอไม่ได้นอนจนเช้า เพราะตอนตีสาม เสียงฝีเท้าดังขึ้นทำให้เธอตื่น
“ฉันไม่ตาฝาดไปใช่ไหม? ที่นี่...ที่นี่มีร้านสะดวกซื้อด้วยหรอ?”
ทีมนักรบพลังพิเศษที่ออกไปนอกฐานรุ่งอรุณ ระหว่างทางกลับเมือง ต่างสะดุดตากับแสงไฟนีออนของร้านสะดวกซื้อ
ชายสองคนหญิงสองคนยืนอยู่ห่างออกไป 50 เมตร สีหน้าตกใจราวกับเจอผี
“เราเข้าไปดูกันไหม? พี่หลาน เธอรู้สึกถึงอันตรายได้ไหม?”
“ไม่เห็นมีอันตราย ฉันขอเข้าไปก่อน” หญิงสาวผมสั้นสีม่วงเดินเข้ามาที่หน้าต่างร้านอย่างไม่ลังเล
“ยินดีต้อนรับสู่ร้านอู้เฉียว ต้องการซื้ออะไรไหม?” เซินอู้เฉียวรีบลูกจากเก้าอี้พับ หาวแล้วเริ่มบริการลูกค้า
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าพี่หลานมองดูสินค้าบนชั้น ตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ
“มันฝรั่งทอด? บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป? ข้าวกล่องอุ่นเอง? บุหรี่? นี่...เป็นไปไม่ได้?”
“พระเจ้า! พี่หลาน ฉันตายแล้วใช่ไหม? ของพวกนี้ฉันไม่เห็นมา 5 ปีแล้ว บางอย่างฉันเพิ่งเคยเห็นก่อนวันสิ้นโลก อุแว้...”
สาวผมหยิกที่รวบด้วยยางยืดสีน้ำเงินวิ่งเข้ามาแล้วร้องไห้ด้วยความดีใจ
“ของพวกนี้แลกด้วยอะไร? ขายยังไง?” พี่หลานถามเซินอู้เฉียว
เซินอู้เฉียวเห็นว่าจะได้ขายของ ก็รีบแนะนำทันที “แลกด้วยคริสตัล คริสตัลระดับต้น 1 เม็ดแลก 10 แต้ม ระดับกลาง 1 เม็ดแลก 100 แต้ม ระดับสูง 1 เม็ดแลก 1000 แต้ม สินค้าแต่ละอย่างแลกด้วยแต้มตามกำหนด”
“งั้นฉันต้องใช้กี่แต้มถึงจะได้ข้าวกล่องอุ่นเองหนึ่งกล่อง?”
“20 แต้ม”
“อะไรนะ? ถูกขนาดนั้นเลยหรอ?” ชายหนุ่มกล้ามโตที่มีแผลเป็นที่หน้าเดินเข้ามา ตาสองข้างเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองเหลือง
พี่หลานกับสาวผมหยิกก็ตาเป็นประกาย “ในฐาน คริสตัลระดับต้น 2 เม็ดแลกได้แค่ขนมปังแมลงแข็งๆ สองอัน”
“ฉันเอาข้าวกล่องอุ่นเอง แล้วก็มันฝรั่งทอดกับขนมปัง”
“ฉันเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป...ที่นี่มีน้ำบริสุทธิ์ด้วย?” ชายหนุ่มกล้ามโตจ้องขวดน้ำแร่บนชั้นวางด้วยสายตาเหมือนกำลังเกิดแผ่นดินไหว
“เจ้าของร้าน น้ำของคุณเป็นน้ำที่ฆ่าเชื้อเองหรือ?” พี่หลานกดความตื่นเต้นในใจถาม
เซินอู้เฉียวหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งวางตรงหน้าพวกเขา “น้ำแร่ธรรมชาติปราศจากมลพิษ อีกไม่กี่วันจะมีน้ำดื่มระดับอื่นๆ เข้ามาอีก คุณลองซื้อไปชิมดูก็รู้”
“งั้นฉันขอลองสักขวด ต้องใช้กี่แต้ม?”
“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อกับน้ำแร่หนึ่งขวด รวม 50 แต้ม เท่ากับคริสตัลระดับต้น 5 เม็ด”
“แล้วคิดของฉันด้วย”
“ข้าวกล่องอุ่นเองสองกล่อง มันฝรั่งทอดรสแตงกวาสองถุง ขนมปังเนยหนึ่งถุง 70 แต้ม”
“นี่คือคริสตัล นับดู” พี่หลานวางคริสตัลลงบนโต๊ะสิบสองเม็ด แล้วรีบเปิดฝาน้ำแร่
เธอยกขึ้นดมก่อน ไม่มีกลิ่นแปลกๆ แล้วยกขึ้นดูใต้แสง เห็นว่าน้ำใสสะอาด ไม่มีตะกอน
“น้ำใสขนาดนี้ เป็นไปได้ยังไง?” เธอจิบเล็กน้อย รสชาติเย็นสดชื่นแผ่จากปลายลิ้นไปถึงคอ แล้วไหลลงสู่ท้อง
ราวกับเพียงชั่วพริบตา สิ่งสกปรกที่สะสมในร่างกายจากอาหารปนเปื้อนก็ถูกชะล้างออกไป
“พี่หลาน คุณ...คุณร้องไห้ทำไม? น้ำมีปัญหาหรอ?” สาวผมหยิกถามด้วยความระแวง
“ไม่ใช่หรอก เกอเกอ น้ำ...น้ำมันหวาน เป็นรสชาติก่อนวันสิ้นโลก สิบปีแล้ว...ฉันได้ดื่มน้ำสะอาดแบบนี้อีกครั้ง”
“จริงหรอ? หวานด้วย? งั้นฉันต้องซื้อขวดหนึ่ง”
“พวกเธอสามคนคนละขวด นี่คริสตัลระดับต้นหกเม็ด” พี่หลานเช็ดน้ำตาแล้วยื่นคริสตัลให้เซินอู้เฉียวอีกหกเม็ด
เซินอู้เฉียวหันไปหยิบน้ำสามขวดส่งให้พวกเขา แล้วเกิดความคิดขึ้นมา “อ้อ! ขวดเปล่ากับถุงพลาสติก ถ้าเอามาคืนให้ฉัน ฉันคืนแต้มให้หนึ่งแต้มนะ”
[โฮสต์ คุณนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ]
พี่หลานไม่ลังเล “ได้ เราจะส่งมาพรุ่งนี้”
ทั้งสี่คนกอดของที่ซื้อไว้แน่น เดินจากไปอย่างมีความสุข
“พี่หลาน ทำไมเราต้องเอาคริสตัลไปแลกกับนางด้วย ลุยเข้าไปแย่งมาไม่ดีกว่าหรอ?” ชายหนุ่มเสื้อดำตัวสูงที่ยืนอยู่ในความมืดตลอดเวลาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ผู้หญิงที่ไม่มีพลังแม้เสี้ยวเดียว กล้าเปิดร้านขายของหายากแบบนั้นอยู่คนเดียวโดยไม่เดือดร้อน นายคิดว่าเป็นเพราะโชคช่วยหรือ?”
“ก็จริง ลินเฟิง ตอนนี้พวกเราเป็นหน่วยสำรวจอย่างเป็นทางการของฐาน อย่าทำตัวเหมือนโจรที่เห็นอะไรก็อยากได้นักเลย อยากเป็นแบบลู่เซียว นักล่าผู้โหดร้ายแบบนั้นหรือไง?”
สามร้อยลี้ออกไป ห้องทดลองฐานจื่อกวง——
ลี่เฉิงซวินถอดแว่นตาออกวางบนโต๊ะ ขมวดคิ้วด้วยความเหนื่อยล้า
“ยังไม่พบเลย สักคนที่มีร่างกายปราศจากมลพิษไม่ได้เลย นั่นหมายความว่าเราไม่สามารถพัฒนาภูมิคุ้มกันต่อต้านมลพิษได้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินแปดสิบปี มนุษย์จะต้องสูญพันธุ์แน่นอน”
ลู่เซียวที่นั่งอยู่บนโต๊ะกอดอก ยิ้มเยาะ “จะสูญพันธุ์ก็สูญพันธุ์สิ! โลกบัดซบนี้ฉันอยู่นานพอแล้ว อู้เป่ากำลังรอเราอยู่ข้างล่าง...”