สิบปีแห่งดินแดนรกร้าง——
ท้องฟ้าสีเทาตะกั่วทับถมลงมาครึ่งฟ้า แสงสลัวถูกปกคลุมด้วยความหมองคล้ำสีเหลืองปนเทา
พื้นดินแข็งกระด้างใต้เท้า เมื่อถูกลมพัด ก็พัดเอาฝุ่นทรายและกลิ่นเน่าเหม็นรุนแรงปนกลิ่นเลือดตรงเข้าจมูก
เบื้องหน้าคือเมืองที่พังทลายรกร้าง เบื้องหน้าคือกำแพงเหล็กกล้าหนาและสูงตระหง่านของฐานที่มั่นกวงฮุย บนกำแพงเต็มไปด้วยรอยบุ๋มจากกระสุนปืน และคราบเลือดดำแดง
บนยอดกำแพงมีปืนกลและป้อมปืนเย็นชาติดตั้งอยู่หลายสิบกระบอก ปลายกระบอกปืนดำทะมึนเล็งตรงไปยังแถวคนเก็บขยะที่ต่อคิวรอรับการตรวจสอบและสอบถามด้านล่าง
เซินอู้เฉียวยืนอยู่ในแถว มองดูแถวยาวที่คดเคี้ยวจากโคนกำแพงไปจนสุดสายตา
คนเหล่านี้สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าสกปรกแต่ก็ไม่อาจปิดบังความแห้งกร้านเหลืองซีดจากภาวะขาดสารอาหาร
ส่วนตัวเธอเองก็ไม่ได้ดีไปกว่านั้น นี่เป็นวันที่หกที่เธอตื่นขึ้นจากโลงศพ
ใครจะเข้าใจได้ล่ะ?
เธอขังตัวเองไว้ในโลงเพื่อหลบพิษหมอก แค่หลับไปคราวเดียว พอตื่นขึ้นมาก็ผ่านไปสิบปีแล้ว
ที่แย่กว่านั้นคือโลกที่เธอคุ้นเคยได้หายไปแล้ว กลายเป็นวันสิ้นโลกที่พืชไม่ขึ้นและมีซอมบี้กับสัตว์ประหลาดชุกชุม
ที่เลือกเรียนโบราณคดีก็เพื่อจะได้ไม่ต้องยุ่งกับคนเป็นมากนัก คราวนี้ล่ะ ลืมตาขึ้นมาทั้งโลกก็เต็มไปด้วยคนตายที่เดินไปมา
ความฝันในอดีตกลายเป็นจริงในแบบที่แปลกประหลาด แต่เธอกลับหัวเราะไม่ออก
เธอไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีอาจารย์แก่ในแหวน และไม่มีคู่หมั้นหรือเพื่อนสนิทใจร้าย
หกวันนี้ เธออาศัยบิสกิตหมดอายุหนึ่งห่อกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดในกระเป๋าสะพายข้าง จึงติดตามทีมเล็กๆ จากเขตป่ารกร้างมาถึงหน้าฐานที่มั่นที่ใกล้ที่สุดได้
ตอนนี้เธอไม่ต่างจากขอทาน ถ้ายังไม่มีอะไรกิน เธอคงอดตายแน่
"สร้อยข้อมือประจำตัว ประเภทและระดับพลังพิเศษ?" ชายที่รับผิดชอบลงทะเบียนและตรวจสอบ ใบหน้าเย็นชา สายตาแฝงความโหดร้าย
เซินอู้เฉียวเพิ่งตระหนักว่าตัวเองต่างจากคนอื่น แม้แต่ผู้ลี้ภัย ต่างก็มีสร้อยข้อมือประจำตัว ที่บันทึกข้อมูลส่วนตัวและคะแนนสนับสนุน
แต่เธอไม่มีอะไรเลย ในช่วงสองวินาทีที่เธองงงวย เสียงตะคอกที่ดุร้ายก็ดังขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง:
"ผู้หญิงที่ไม่มีสร้อยข้อมือ ไปตรวจพลังพิเศษและระดับมลพิษ!" พอชายผู้นั้นพูดจบ ปืนสแกนอิเล็กทรอนิกส์ก็เล็งไปที่บริเวณขมับของเธอ
แสงสีฟ้าสแกนผ่านไป ชายคนนั้นจ้องหน้าจอด้านหลังปืนสแกน ซึ่งว่างเปล่า
วินาทีถัดมา เธอก็ถูกประกาศ 'โทษประหาร'
"ไม่มีตัวตน ไม่มีพลังพิเศษ! ไม่ต้องตรวจระดับมลพิษแล้ว ไม่มีสิทธิ์เข้าฐานที่มั่น คนต่อไป~"
เจ้าหน้าที่อีกคนที่ช่วยตรวจสอบลดเสียงลง: "แบบนี้ผิดกฎไม่ใช่เหรอ? ผู้บังคับบัญชาบอกว่า คนเก็บขยะทุกคนต้องตรวจระดับมลพิษ"
"หึ ถึงจะหาคนบริสุทธิ์เจอจริง ก็ไม่ใช่ว่าขอทานเหม็นนี่จะมีสิทธิ์ เว้นแต่จะมีทารกเกิดใหม่ ไม่งั้นจะไปหาคนที่มีร่างกายปราศจากมลพิษจากไหน?"
ไหล่ถูกผลักอย่างแรง: "ไอ้ขยะ ถอยไป!"
ร่างที่อ่อนแอของเธอปลิวเหมือนเศษกระดาษ เธอตกลงพื้นอย่างแรง ไอออกมาเป็นเลือดหนึ่งคำ
คนข้างหลังเบียดขึ้นมาเหมือนมองไม่เห็นเธอ มีคนเหยียบแขนเธอผ่านไป
ความหิวโหยเกินขีดจำกัดทำให้ประสาทสัมผัสของเธอช้าลง ไม่รู้สึกเจ็บปวดชัดเจนอีกต่อไป
แต่เมื่อลืมตากลับเห็นคาปิบาราชุดชุดสีชมพูลอยอยู่เหนือหัว:
[จับตัวผู้น่าสงสารได้หนึ่งราย ระบบผูกพันแล้ว! หากต้องการเปิดใช้งานระบบเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติ กรุณายืนยัน!]
ระบบ? สมองที่เฉื่อยชาของเซินอู้เฉียวกลับมาปลอดโปร่งอีกครั้งทันที
เปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติเป็นระบบอะไร? ไม่สนใจแล้ว ตอนนี้ใกล้จะอดตาย อีกจะแย่ไปกว่านี้ได้แค่ไหน?
"ยืนยัน"
[ยินดีด้วย เจ้าของระบบผูกพันสำเร็จ ตรวจพบว่าเจ้าของระบบหิวจัด สัญญาณชีพไม่คงที่ ยาน้ำแห่งชีวิต×1 ได้ถูกส่งมอบแล้ว]
ทันใดนั้น ก็มีน้ำยาสีเขียวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเซินอู้เฉียว คนเก็บขยะที่ถูกไล่ออกมาหลายคนที่อยู่ใกล้ๆ ต่างจ้องเขม็งไปที่เธอทันที
หัวใจเธอหดเกร็ง รีบเทน้ำยาเข้าปากทันที ชายที่ว่องไวที่สุดเหมือนลิงผอมก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว
เธอกลืนลงไปแล้ว
"แกดื่มอะไรน่ะ? ยังมีอีกไหม?"
[ตรวจพบว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวเจ้าของระบบไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง แนะนำให้เริ่มทำภารกิจระบบทันที หลังจากได้รับรางวัลภารกิจ ก็จะได้รับความคุ้มครองจากระบบ!]
เซินอู้เฉียวที่ดื่มยาน้ำแห่งชีวิต ความหิวและความเหนื่อยล้าหายไปทั้งหมด รู้สึกประหลาดใจ ในขณะเดียวกันก็อยากรู้มากขึ้นว่าภารกิจระบบคืออะไร?
[ระบบเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติเป็นระบบธุรกิจที่พัฒนาโดยสำนักงานพิทักษ์สิ่งแวดล้อมข้ามกาลเวลา ต้องการให้เจ้าของระบบเก็บขยะเพื่อบรรลุเงื่อนไขในการเปิดกิจการ]
"พูดมาซะตั้งนาน สรุปก็ให้ฉันไปเก็บขยะ?"
นี่คงเป็นกรรมของเธอที่กินดีอยู่ดีมาสิบแปดปี ทั้งขี้เกียจ ทั้งหิว ทั้งสบาย?
ไม่น่าจะใช่นะ! เธอแค่เป็นคุณหนูสิบแปดปี ไม่เคยทำชั่ว ไม่เคยร่ำรวยแล้วใจดำ ยังเลี้ยงแมวจรจัดอีกสิบหกตัวด้วย!
[ไม่เก็บขยะก็ต้องอดอยากนะ วันสิ้นโลกมีแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่คู่ควรมีชีวิตอยู่ เจ้าของราศีมีน โปรดหยุดเพ้อฝันแล้วยอมรับความจริงเถอะ!]
เซินอู้เฉียวกัดฟัน เก็บก็เก็บ ตอนนี้เธอเป็นขอทานแล้ว เหมาะกับการเก็บขยะที่สุด
ลงมือทันที ก้มหน้าก็เริ่มเก็บขยะตามทาง และพอเธอเดินไปข้างหลังก็มีคนเก็บขยะหลายคนที่หมายร้ายตามมาด้วย
เธอไม่สนใจ เพราะขยะที่เธอจะเก็บในสายตาคนอื่นไม่มีค่าใดๆ จึงไม่กลัวพวกเขาจะมาแย่ง
เดินยังไม่ถึงร้อยเมตร เธอก็เจอกล่องพลาสติกสีดำอันหนึ่ง แม้ถูกบี้แบนแต่ก็ดูออกว่าเป็นกล่องข้าวอุ่นเอง
[เจ้าของระบบเก็บกล่องข้าวอุ่นเองหมูแดงได้×1 รางวัลข้าวอุ่นเองหมูแดง×10]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น เลือดทั้งหมดในตัวเซินอู้เฉียวพุ่งขึ้นหัว
ไม่ใช่สิ! รางวัลสิบเท่า?
[ระดับ L1 คือคืนกำไรสิบเท่า พอถึงระดับ L2 คือยี่สิบเท่า ยิ่งระดับสูง ยิ่งคืนกำไรมาก เจ้าของระบบพยายามต่อไปนะ!]
ถ้ารางวัลแบบนี้ ก็เท่ากับแจกฟรีนี่นา?
ในวันสิ้นโลกอะไรมีมากที่สุด? ขยะต้องมากกว่าซอมบี้แน่นอน!
เซินอู้เฉียวเหมือนโดนฉีดยา ตาเป็นประกายเหมือนแว่นขยาย เก็บแม้แต่ห่อลูกกวาด
[เจ้าของระบบเก็บซองลูกกวาดคิวคิว×1 รางวัลลูกกวาดคิวคิว×10 ถุง]
[เก็บบะหมี่เนื้อวัวเผ็ด บะหมี่ไก่ตุ๋นเห็ดหอม บะหมี่ผักดองเนื้อวัว อย่างละ×1 รางวัลบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป×30]
[เก็บขวดน้ำเปล่า×20 รางวัลน้ำเปล่า 550 มล.×200 ขวด]
[เก็บซองบุหรี่เปล่า×3 รางวัลบุหรี่×30 ซอง]
[เก็บขวดเจลอาบน้ำเปล่า×2 รางวัลเจลอาบน้ำกลิ่นกุหลาบ×20 ขวด]
[เก็บขวดแชมพู×1 รางวัลแชมพูบำรุงหนังศีรษะ×10]
[เก็บหม้อเหล็กขึ้นสนิม พลั่ว เปล่าไฟแช็ค ซองทิชชู่……]
"ผู้หญิงคนนั้นเป็นบ้าหรือเปล่า ตามมันมาตลอดทางมันก็คุ้ยขยะไปเรื่อย แล้วยังมัวยิ้มอีก?"
ลิงผอมนินทากับลูกสมุนสองคนข้างๆ
ชายปานดำยิ้มเย็น: "ไม่ต้องสนใจว่ามันบ้าหรือไม่ บางทีมันยังหนุ่มยังสาวยังไม่ตาย เย็นนี้เราจะได้กินอิ่ม……"
ตอนเย็น ค่ำคืนที่เจ็ดของเซินอู้เฉียวในวันสิ้นโลกมาถึง
เธอมองกำแพงสูงที่กั้นเธอไว้ด้านหนึ่ง และอีกด้านหนึ่งคือเขตป่ารกร้างที่เริ่มมืดลง ใจเริ่มหวาดกลัว
อยู่ดีๆ ก็คิดถึงครอบครัว คิดถึงพี่ชายทุกคน พวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?
[ยินดีด้วย เจ้าของระบบ เก็บขยะได้เกิน 30 ชนิด ปลดล็อกร้านค้าปลีกหน้าต่างระดับ L1 ได้แล้ว กรุณาเลือกพื้นที่ที่เหมาะสมเพื่อปลดล็อก]
"ตรงนี้ไม่ดีเหรอ?" ในฐานะนักศึกษาที่ถูกส่งมาช่วงสงบ สัญชาตญาณของเธอยังอยากอยู่ใกล้พวกเดียวกันมากที่สุด
[เจ้าของระบบ ภายใต้กำแพงฐานที่มั่นดูปลอดภัย แต่จริงๆ แล้วคนเก็บขยะมารวมตัวกันง่ายมาก ทำให้ฝูงศพดิบเข้ามา ถ้าเกิดการยิงกัน ที่นี่จะเป็นพื้นที่รวมพล กรุณาถอยไปสองกิโลเมตร ตรงเส้นทางที่คนเก็บขยะและทีมภารกิจฐานที่มั่นต้องผ่าน]
"คิดดี! คนเยอะแบบนี้ก็มีที่ไม่สะดวกจริงๆ ด้วย" เซินอู้เฉียวฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท รีบวิ่งไปยังพื้นที่ที่ระบบกำหนดทันที
ด้วยพลังของยาน้ำแห่งชีวิต เธอวิ่งออกไปสองกิโลเมตรได้ในครั้งเดียว กลับไม่หายใจหอบ
แต่ที่ไม่เจอซอมบี้ ก็เพราะรอบฐานที่มั่นสามกิโลเมตรมีคนปราบเป็นประจำ
"อยู่ตรงนี้แหละ ปลดล็อกเลย!"
วินาทีที่แสงสีขาววาบ กลางดินรกร้าง ก็มีกระท่อมไม้สี่เหลี่ยมขนาดประมาณห้าตารางเมตรปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
บนหลังคามีหลอดไฟสีขาว ข้างในเป็นร้านค้าปลีกหน้าต่าง สินค้าที่ระบบให้รางวัล ถูกจัดแสดงไว้ทุกอย่าง ส่วนที่วางไม่พอ ก็เก็บไว้ในคลังระบบชั่วคราว
[การปกป้องเจ้าของร้านถูกกระตุ้น โล่พลังล่องหนของร้านเปิดใช้งาน รางวัลพิเศษเก้าอี้เอนนอน×1]
เซินอู้เฉียวนั่งลงบนเก้าอี้เอนนอน สำรวจกระท่อมไม้หลังเล็กๆ นี้ เป็นครั้งแรกในวันสิ้นโลกที่เธอรู้สึกปลอดภัย
"ดูสิ นั่น...ร้านค้า?" ในความมืด คนเก็บขยะหลายคนที่ตามมาด้วย สายตาวูบวาบด้วยความโลภ
"๕๕๕ พวกเรารีบไปก่อนที่คนอื่นจะเห็น เอาทั้งคนทั้งร้านเป็นของเรา......"