“ลู่เซียว ไอ้บ้าเอ๊ย นายทำอะไรน่ะ?” เซินเฮ่อหมิงถลึงตา ชี้หน้าเขาพลางตวาด
“คำถามนี้นายควรไปถามลูกสาวคนโปรดของนาย เธอสั่งผู้มีพลังเลียนแบบให้แปลงเป็นน้องสาวฉันเพื่อมาหลอกฉัน ทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”
เซินเฮ่อหมิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปมองลู่ชิงเสวี่ยที่กำลังพยายามลุกขึ้น “ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือ? เธอกำลังทำอะไร?” เดิมทีเขาก็ไม่ชอบลูกสาวคนนี้อยู่แล้ว หากเธอไม่ได้ปลุกพลังพิเศษสายน้ำแข็งขึ้นมา เขาคงส่งเธอไปแต่งงานตั้งนานแล้ว
“ฉันเห็นพวกคุณพ่อเอาแต่ซึมเศร้าเพราะเซินอู้เฉียวคนตายนั่น จนไม่ทำงานทำการ ถึงได้หวังดีช่วยคุณพ่อ จะได้เอาเวลาไปพัฒนาตัวเอง ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อคุณพ่อนะ แล้วฉันผิดตรงไหน?”
ลู่ชิงเสวี่ยไม่คิดว่าเรื่องจะแดงเร็วขนาดนี้ จึงได้แต่กัดฟันหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง
“ตูม—” ลู่เซียวปล่อยเส้นเพลิงพุ่งออกไป ตัดโคมระย้าคริสตัลบนเพดานห้องรับแขกขาด
ทันทีที่โคมระย้าตกลงมา เศษคริสตัลก็กระเด็นไปทั่ว ใบหน้าและขาของลู่ชิงเสวี่ยถูกบาดจนเกิดรอยเลือดหลายเส้น
ขณะที่เธอยังขวัญเสีย ลู่เซียวก็กระโดดลงมาจากบันได ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพอดี
เธอผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ เพราะลู่เซียวในตอนนี้ดูราวกับคนบ้าที่ฆ่าจนเลือดขึ้นหน้า
เขายกเท้าเหยียบข้อเท้าของเธอไว้ มองลงมาจากด้านบนแล้วเตือนเสียงเย็น “ครั้งนี้แค่เตือนเท่านั้น คราวหน้าถ้าเธอยังกล้าใช้อู้เป่ามาก่อเรื่องกับฉันอีก ก็อย่าคิดว่าจะจบแค่ทำลายใบหน้าของเธอ”
เขาชักเท้ากลับ ทิ้งห้องที่เต็มไปด้วยข้าวของพังระเนระนาดไว้เบื้องหลัง ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
เซินเฮ่อหมิงกับบอดีการ์ดผู้มีพลังพิเศษหลายคนของเขา ต่างไม่กล้าขวางแม้แต่น้อย
ลู่ชิงเสวี่ยยกมือแตะใบหน้า พอลดมือลงก็เห็นเลือดเปื้อนเต็มมือ “หน้า…หน้าฉัน พ่อคะ รีบเรียกผู้มีพลังพิเศษสายรักษามาเร็ว!”