ลู่เซียวขี่มอเตอร์ไซค์ซิ่งกลับมาตลอดทาง ผู้มีพลังพิเศษธาตุไฟอันดับหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างบ้าระห่ำ ไม่เกรงกลัวฟ้าดินยามอยู่นอกบ้าน พอรู้ว่าจะได้พบหน้าน้องสาวกลับทำตัวเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับเด็กหนุ่มมือใหม่
หญิงสาวในสภาพสะบักสะบอมหันกลับมา เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาสบกับลู่เซียว เธอก็หดตัวด้วยความหวาดกลัวอย่างห้ามไม่อยู่
ความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในแววตาของลู่เซียว เมื่อเห็นความเปราะบางยับเยินและความหวาดหวั่นแปลกหน้าของหญิงตรงหน้า ลมหายใจและสายตาของเขาก็เหมือนถูกลวกอย่างแรง
ใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้น ไฝเล็ก ๆ บนจมูก นั่นคือน้องสาวที่เขาตามหามาสิบปีจริง ๆ
“...อู้เป่า?”
หัวใจของเขาราวกับถูกมีดทื่อ ๆ กรีดซ้ำอย่างหนัก น้องสาวผู้สดใสร่าเริง น่ารัก บริสุทธิ์ไร้พิษภัย และมีแววตาใสกระจ่างของเขา ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
เธอต้อง...ผ่านความทุกข์ยากมามากแค่ไหนกัน?
เธอเป็นคนรักความสะอาด แถมยังซื่อบื้อและขี้หลงขี้ลืม คนอื่นแค่พูดจาน่าสงสารสองประโยค เธอก็พร้อมควักของมีค่าทั้งหมดในบ้านให้แล้ว
ยัยทึ่มแบบนี้เอาชีวิตรอดมาได้สิบปีในวันสิ้นโลก เธอต้องเผชิญเรื่องเลวร้ายมามากแค่ไหนกันนะ?
“...พี่ชาย” หญิงสาวอ้าปากเรียกอย่างไม่แน่ใจนัก เสียงแหบแห้งพร่า
น้ำตาของลู่เซียวหยดลงมาทีละเม็ดจากดวงตาหงส์เรียวยาวลึกล้ำ ความเจ็บปวดสงสารในแววตาแทบล้นทะลักออกมา
“พี่ผิดเอง ที่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญความลำบากอยู่ข้างนอกตามลำพังตั้งมากมาย จนแม้แต่เสียงก็เสียไปหมด พี่ขอโทษนะ”
เขาโอบหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขน กอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือ เธอจะหายไปอีกครั้ง
หญิงสาวไม่คิดเลยว่าพี่ชายคนนี้จะหล่อขนาดนี้ โสดมาตั้งแต่เกิดยี่สิบเก้าปี เพิ่งเคยถูกหนุ่มหล่อสุด ๆ กอดเป็นครั้งแรก แล้วเธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?