แผนของเซินอู้เฉียวที่คิดจะใช้ความสามารถของระบบเล่นงานคนพวกนั้นโดยตรง กลับไม่ราบรื่นอย่างที่จินตนาการไว้
ที่แท้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครนำยาที่ตกค้างอยู่ในขวดยาไปทำวิจัยและลอกเลียนแบบ อีกทั้งยังเพื่อรักษาการผูกขาดไว้อย่างเด็ดขาด
“ทุกคนที่ซื้อยาจะต้องกินยาต่อหน้า จากนั้นจึงคืนขวดเปล่าให้เรา เพราะอย่างนั้นคนทั่วไปจึงไม่มีโอกาสได้สัมผัสขวดเปล่า”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหม่าเสี่ยวหลาน เซินอู้เฉียวก็เข้าใจทันที มิน่าล่ะ เธอเก็บขยะมาตั้งหลายครั้งถึงไม่เคยเจอขวดยาแบบนั้นเลยสักขวด
ที่แท้ก็เอากลับไปรีไซเคิลนี่เอง
“งั้นก็หาคนที่ไม่ธรรมดามาจัดการสิ ค่าตอบแทนฉันจ่ายไหว พรุ่งนี้ฉันก็จะเข้าไปในฐานที่มั่นเหมือนกัน...”
ตอนที่ลู่ชิงเสวี่ยกำลังรับการรักษาจากผู้มีพลังพิเศษสายรักษาอยู่ที่บ้าน เธอก็ได้รับข่าวความเคลื่อนไหวทางร้านของเซินอู้เฉียว
เมื่อรู้ว่าฝั่งฐานรุ่งอรุณสกัดลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านเธอไว้ได้สำเร็จ รอยยิ้มลำพองใจก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากจนปิดไม่มิด
“ขอแค่เธอทนไม่ไหว เดี๋ยวก็ต้องเคลื่อนไหวเอง ขอแค่กล้าออกมาให้เห็นหน้า คนของฉันก็กล้าลงมือ...”
รุ่งเช้าวันถัดมา เมื่อแสงสว่างทั่วฟ้า เซินอู้เฉียวก็อาศัยพี่หลานช่วยอำพรางตัว ลอบเข้าไปในฐานรุ่งอรุณได้สำเร็จ
ภายในฐานที่มั่นแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้มาก หลังกำแพงชั้นแรกคือเขตเอฟและเขตอีที่ทรุดโทรมที่สุด ถัดเข้าไปเป็นกำแพงชั้นที่สอง ภายในนั้นมีกำแพงสูงทอดต่อกันเป็นชั้นๆ แบ่งแยกชนชั้นของผู้คนไว้อย่างชัดเจน
จุดหมายของเซินอู้เฉียวคือเขตเอซึ่งอยู่ใจกลางที่สุด ที่นั่นเป็นที่พักอาศัยของเหล่าผู้บริหารระดับสูงและผู้มีพลังพิเศษระดับกลางขึ้นไป
พี่หลานบอกว่าข้างในมีทั้งย่านการค้าภายในและย่านบ้านพักตากอากาศ แต่ระดับสิทธิ์ของเธอไม่อาจเข้าไปได้