“พ่อคะ หนูรับผิดชอบแค่การป้องกันเขตใต้ของฐานที่มั่น ส่วนเรื่องที่พ่อพูดมาเป็นปัญหาที่เซินเจ๋อต้องรับผิดชอบแก้ไข เขาเป็นรองผู้บัญชาการฐาน” ลู่ชิงเสวี่ยวางตะเกียบลง สายตาเย็นชาจับจ้องไปยังเซินเจ๋อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ใบหน้าหยิ่งผยองของเซินเจ๋อเผยความอับอายและโกรธเคืองหลังถูกเอ่ยชื่อ “ยังกล้าผลักความรับผิดชอบมาให้ฉันอีกเหรอ? สองปีมานี้เธอทำอะไรสำเร็จสักอย่างไหม? ฐานรุ่งอรุณพังพินาศจนไม่เหลือซากแล้ว เธอป้องกันอะไรได้บ้าง?”
ลู่ชิงเสวี่ยหายใจถี่ขึ้น อกกระเพื่อมแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู
“ฐานรุ่งอรุณล่มสลายเพราะเซินอู้เฉียว เธอใช้ร้านประหลาดนั่นก่อเรื่อง เธออยากช่วงชิงสถานะของสามตระกูลใหญ่บนผืนดินรกร้างไปทั้งหมด”
“เพียะ!”
ทันทีที่เธอพูดจบ เซินเฮ่อหมิงก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง
ดวงตาของเซินเฮ่อหมิงลุกโชนราวกับมีไฟ เขาจ้องลู่ชิงเสวี่ยเขม็งแล้วตวาดลั่น “ทั้งที่รู้ว่าร้านนั่นปล่อยไว้ไม่ได้ แต่เธอกลับมองดูมันเติบโตขึ้นทีละก้าว ฉันเลี้ยงเธอไว้ให้เสียข้าวสุกหรือไง?!”
“เธอมีโอกาสตั้งมากมายที่จะกำจัดเซินอู้เฉียวกับร้านเฮงซวยนั่น แล้วที่ผ่านมาเธอทำบ้าอะไรอยู่?!”
ลู่ชิงเสวี่ยกุมแก้มที่แสบร้อนแน่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพ่อผู้ลำเอียงและแข็งกร้าว กับน้องชายที่กำลังย่ามใจท้าทายเธอ มือทั้งสองข้างจิกขอบโต๊ะแน่น ความอัปยศเย็นเยียบในดวงตาคมกริบราวคมมีด
“จะโทษฉันได้ยังไง? ลูกชายคนโปรดของพ่อทั้งสองคน รวมถึงลู่เซียวกับลี่เฉิงซวิน ไอ้คนทรยศสองคนนั่น ต่างก็วนเวียนอยู่ข้างเซินอู้เฉียว คอยขัดขวางฉันสารพัด เธอมีวิธียั่วยวนผู้ชาย ฉันจะทำยังไงได้?”
เซินเจ๋อลุกขึ้นยืนอย่างไม่แยแส เบ้ปาก สายตาเยาะเย้ยและดูแคลน พออ้าปากก็เต็มไปด้วยคำถากถาง
“พี่ นี่แหละที่เรียกว่าพี่มันไร้ความสามารถ เซินอู้เฉียวหน้าตายังสวยสู้พี่ไม่ได้ แต่ยังหลอกล่อผู้ชายได้ แล้วพี่ล่ะ? นอกจากทำตัวสูงส่งแล้วเป็นอะไรอีก?”