ลู่เซียวหารือกับเซินจิ้นและคนอื่น ๆ ตามลำพังว่าจะถอดสายรัดข้อมืออย่างไร และจะจัดการชายสวมหน้ากากปีศาจเขาแพะคนนั้นอย่างไร ทว่าแขนของเขากลับถูกเซินอู้เฉียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดึงไป
เซินอู้เฉียวถกแขนเสื้อฮู้ดของเขาขึ้น เผยให้เห็นสายรัดข้อมือพัง ๆ ที่ไม่เหลือประโยชน์ใช้งานใดอีกแล้ว
เธอแตะสายรัดโลหะเบา ๆ ด้วยปลายนิ้ว “ย้อนคืน 100%...”
“แกร๊ก—” ตัวล็อกที่ติดแน่นคลายออก สายรัดข้อมือที่ฟื้นคืนสภาพใหม่เอี่ยมเส้นหนึ่งตกลงบนฝ่ามือของเซินอู้เฉียว
เธอหยิบมันขึ้นมาแกว่งตรงหน้าลู่เซียว “แต๊นแต๊นแต๊น~”
“เชี่ย! เธอ... เธอถอดมันออกมาได้จริง ๆ เหรอ?” ลู่เซียวได้สติแล้วก็กระโดดขึ้นไปบนโซฟาราวกับเห็นผี
ผู้ชายอีกสามคนก็ตะลึงงันไม่ต่างกัน แต่ละคนจ้องเซินอู้เฉียวราวกับถูกสกัดจุด อ้าปากค้างแต่พูดอะไรไม่ออก
บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาด เซินอู้เฉียวจึงทำต่อ ถอดสายรัดข้อมือให้พวกเขาทีละเส้น
หนึ่งนาทีต่อมา สายรัดข้อมือสี่เส้นกองอยู่บนโต๊ะชา ส่วนผู้ชายสี่คนก็นั่งนิ่งอึ้งอยู่คนละฝั่งของโซฟา
กระทั่งลู่เซียวลุกขึ้นขยี้หัวอย่างหัวเสีย “นี่มันเรื่องอะไรกันวะ? เธอมีทั้งโล่ ทั้งการเคลื่อนย้ายพริบตา ตอนนี้ยังโกงเกมได้อีกเหรอ?”
เขาสงสัยอย่างหนักว่าไม่ช้าเธอคงมีทั้งท่าหลบหลีกและร่างอมตะด้วย
“อยากได้หัวใจของระบบจนแทบทนไม่ไหวแล้ว อู้เป่า รีบบอกพี่มาสิว่าต้องทำยังไงถึงจะได้ใจระบบ?”
เซินอู้เฉียวยกมุมปากยิ้ม “อิจฉาล่ะสิ? อิจฉาไปก็ทำไม่ได้หรอก...”
เธอเองก็อิจฉาพลังพิเศษของพวกเขาที่กวาดล้างศัตรูได้ทั่วทิศเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเป็นแค่ตัวถ่วงในสนามรบ ไม่มีทางกลายเป็นนางเอกสุดเท่ที่เก่งกาจจนใครก็สู้ไม่ได้