นี่เป็นครั้งแรกที่เซินอู้เฉียวได้เห็นกับตาว่าอำนาจของสามตระกูลใหญ่นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด
แต่เธอรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาจะกลายเป็นเพียงอดีต ขอแค่ซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอพัฒนาไปเรื่อย ๆ พวกเขาก็จะถูกกลืนหายไปท่ามกลางซากปรักหักพังบนผืนดินรกร้าง
ฉินชวนกับซ่งหย่าหนานนำเสบียงที่เก็บรักษาได้นานตามที่ตกลงกันไว้กลับไป แล้วยังซื้อยากำจัดมลพิษเพิ่มอีก 3,000 หลอด เซินอู้เฉียวทำกำไรได้เกือบ 2 ล้านแต้มทันที
การ “ถูกเนรเทศ” ครั้งนี้ทำกำไรยับเลย
ไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยน่ารักคนไหนเขียนรีวิวด่าไว้ กลับไปต้องแวะไปเยี่ยมสักหน่อยแล้ว
“อู้เป่า จะทิ้งร้านรถบ้านไว้ที่นี่จริง ๆ เหรอ?” หลังฉินชวนกับพวกจากไป ลู่เซียวถึงได้เอ่ยปากถาม
“แน่นอนสิ ทิ้งร้านไว้ที่นี่ แล้วฉันค่อยส่งตัวเองมาสต็อกของวันละครั้ง ลูกค้าตั้ง 3,000 คน เชียวนะ กำไรทั้งนั้น!”
ใบหน้าเย้ายวนของเซินจิ้นกลับมาเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนแต่ก่อน “ที่นี่อันตรายมาก แต่ก็มีโอกาสอยู่ไม่น้อย บางทีอาจใช้เป็นสนามฝึกของพวกเราได้ ต่อไปจะได้ตามอู้เป่ามาฝึกฝนบ่อย ๆ”
เซินอู้เฉียวติดป้ายแต้มให้สินค้าทุกชิ้น จากนั้นเติมข้าว แป้ง น้ำมัน อาหารสำเร็จรูปที่กินแล้วอิ่มท้อง และน้ำจนเต็ม สินค้าหลักเน้นให้อิ่มท้องและเอาชีวิตรอด ตอนนี้ทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไปสำคัญที่สุด เรื่องโภชนาการสมดุลอะไรนั่นยังไม่ต้องคิดถึง
จากนั้นเธอก็เขียนป้ายสองแผ่น แผ่นหนึ่งเขียนว่า【ร้านเล็กไร้พนักงานของอู้เฉียว】อีกแผ่นเขียนว่า【ข้อควรรู้ในการซื้อสินค้า】
ในข้อควรรู้ในการซื้อสินค้าเขียนคำเตือนไว้ชัดเจนว่า หากขโมยหรือทำลายข้าวของ อาจเผชิญอันตรายถึงชีวิต
ด้วยอำนาจของกฎจากระบบ ไม่มีใครหยิบสินค้าในร้านไปฟรี ๆ ได้แม้แต่ชิ้นเดียว คริสตัลที่ได้รับมาก็จะถูกระบบเก็บไปโดยอัตโนมัติ เรื่องนี้ทำให้เซินอู้เฉียววางใจได้มาก