เซินอู้เฉียวรู้ว่าคงเปลี่ยนใจคนพวกนี้ไม่ได้ พวกเขาดื้อรั้นเกินไป
เธอเปลี่ยนความคิดพวกเขาไม่ได้ แต่ก็อยู่ช่วยต่อไม่ได้เหมือนกัน
แต่ในเมื่อได้พบกันแล้ว อย่างน้อยก็เลี้ยงอาหารดี ๆ สักมื้อได้
เธอยกบัวลอยกับหม้อไฟที่ตั้งใจทำกินเองออกไป วางไว้บนโต๊ะเล็กหน้ารถบ้าน
“มาลองกินกันสิ อย่างน้อยมื้อนี้ก็อิ่มกันได้เต็มที่”
“นี่หม้อไฟเหรอ?”
บนโต๊ะมีวัตถุดิบสดใหม่เต็มไปหมด ทั้งปลา เนื้อ และกุ้ง ภาพตรงหน้าทำให้คนทั้งทีมเงียบกริบ
นี่คือปีที่ 10 หลังวันสิ้นโลก ผืนดินรกร้างที่แม้แต่ต้นหญ้าก็ไม่อาจงอกเงย
ของพวกนี้มาจากไหนกัน?
“หรือว่าคุณคือคนที่ใช้พลังมิติส่วนตัวกักตุนเสบียงมูลค่าหมื่นล้านก่อนวันสิ้นโลก?” ลู่เหย่ไม่แตะตะเกียบ ใบหน้าเคร่งขรึมราวกับถูกน้ำแข็งเกาะ
เซินอู้เฉียวกลับงุนงงกับคำถาม “เสบียงหมื่นล้านในมิติอะไร?”
หญิงสาวที่เพิ่งพันแผลเสร็จชื่อจางเจียอี เธอเอ่ยแย้งขึ้นท่ามกลางสายตาสงสัยของคนอื่น ๆ “หัวหน้าทีม ไม่น่าใช่เจ้าของร้านเซินหรอกค่ะ ตั๊กแตนสองผัวเมียนั่นเป็นคู่รักกัน แถมไม่เคยขายเสบียงให้ใครด้วย”
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้เรากินฟรี ๆ”
ลู่เหย่ก้มหน้าลงอย่างละอายใจ “จริงด้วย ขอโทษครับ ผมเข้าใจผิดไป”
“ที่พวกคุณพูดถึงตั๊กแตนสองผัวเมียหมายถึงอะไร?” เซินอู้เฉียวคาบตะเกียบไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้
“เป็นผู้หญิงที่มีพลังมิติส่วนตัว เธออาจรู้ล่วงหน้าถึงภัยพิบัติผ่านช่องทางบางอย่าง ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก...”
ผู้หญิงคนนั้นจึงระดมเงินก้อนโตล่วงหน้า ทั้งกู้เงินออนไลน์และกู้เงินนอกระบบ แล้วกักตุนเสบียงไว้เต็มโกดัง
หลังวันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น เธอตื่นพลังมิติส่วนตัว แล้วเริ่มกวาดล้างห้างสรรพสินค้า โกดัง และท่าเรือทั่วไห่ซื่อไปกับแฟนหนุ่ม
ไม่ว่าพวกเขาจะผ่านที่ไหน ที่นั่นก็เหมือนถูกฝูงตั๊กแตนบุก ไม่เหลืออะไรไว้เลย
มีข่าวลือว่าพวกเขากักตุนเสบียงไว้ไม่น้อยกว่าหมื่นล้าน ตอนนี้ทั้งคู่หลบอยู่ในบ้านนิรภัยสักแห่ง เฝ้ามองโลกใบนี้ค่อย ๆ พังทลายด้วยรอยยิ้ม