ความกระตือรือร้นของเซินอู้เฉียวทำให้ทั้งทีมตั้งการ์ดขึ้นมาทันที
จะอธิบายความรู้สึกประหลาดนั้นอย่างไรดี? ก็เหมือนเจอสาวสวยที่โชว์เรียวขาอยู่กลางป่าร้าง พร้อมอาหารเลิศรสในมือ แล้วกวักมือชวนให้เข้าไปลิ้มลอง
“กูหลาง นายขึ้นไปดูหน่อย ที่เหลือรออยู่ตรงนี้!”
ชายที่ถูกเรียกว่ากูหลางมีแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า แต่เครื่องหน้าก็ยังคมเข้มหล่อเหลา
เขารับคำสั่งทันที แล้วเดินอย่างระแวดระวังไปที่หน้าต่างรถบ้านของเซินอู้เฉียว ด้วยความได้เปรียบด้านส่วนสูง เขาจึงมองเห็นสินค้าที่วางเรียงอยู่ตรงหน้าต่างได้อย่างง่ายดาย
แต่ยิ่งมอง มือที่กำมีดสั้นยุทธวิธีของเขาก็ยิ่งสั่น “นี่...นี่มันขนมปังกรอบจากก่อนวันสิ้นโลกเหรอ? ขนมปัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วก็...น้ำแร่?”
“เอาน้ำสักขวดไหม? 20 แต้ม หรือคริสตัลชั้นต้น 2 เม็ด” เซินอู้เฉียวเห็นว่าริมฝีปากของเขาแห้งจนลอก แต่แววตากลับยังไม่มีความละโมบ
“คริสตัลชั้นต้น 2 เม็ด แลกน้ำสะอาดได้หนึ่งขวด?” กูหลางขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเชื่อ
“อืม” เซินอู้เฉียวพยักหน้า
กูหลางกวาดตามองเซินอู้เฉียวตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกสองครั้ง ก่อนจะหยิบคริสตัลชั้นต้นออกมา 2 เม็ด “ฉันจะลองดื่มก่อน แกต้องรับรองว่าไม่ได้หลอกกัน ไม่งั้น...”
เขาพูดไม่ทันจบ เซินอู้เฉียวก็ยื่นน้ำให้แล้ว
ก่อนเปิดฝา เขามองวันผลิตบนขวด แล้วพบว่าผลิตเมื่อครึ่งเดือนก่อน โรงงานผู้ผลิตเป็นชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เขายกขวดไปดมใกล้ปลายจมูก ไม่พบความผิดปกติชัดเจน จึงรวบรวมความกล้า เงยหน้ากรอกน้ำเข้าปาก ลิ้นที่แห้งผากขดรับน้ำที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
ทันทีที่น้ำสะอาดใสเย็นหวานไหลเข้าปาก ราวกับมีธารน้ำใสสาดดับความร้อนรุ่มและความระแวดระวังทั่วร่าง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงติดกัน เขากลืนน้ำลงคอ รีบซึมซับแหล่งชีวิตนี้อย่างกระหาย
เมื่อหยุดดื่ม น้ำในขวดก็พร่องไปเกินครึ่งแล้ว เขาดื่มเร็วเสียจนขวดบุบยุบลง