เสียงตะโกนของเซินอู้เฉียวส่งออกไป ราวกับโยนระเบิดลูกหนึ่งลงไปในน้ำลึก
เหล่าทีมบุกเบิกที่เดินผ่านมาต่างแทบคลั่งเพราะกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋น คนที่ใจกล้าทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเดินเข้ามาถามว่า
“ที่คุณบอกว่าจะแถมยากำจัดมลพิษ เป็นยากำจัดมลพิษแบบเดียวกับที่ฐานที่มั่นแจกจ่ายให้ทุกคนหรือเปล่า?”
“ถูกต้อง! ประสิทธิภาพเหมือนกันเป๊ะ ถ้าสงสัยว่ามีเล่ห์เหลี่ยมก็เอาเครื่องตรวจมาเองได้ ของปลอมชดใช้สิบเท่า!” เซินอู้เฉียวตอบอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“มีเรื่องดีแบบนี้จริงหรือ? ยากำจัดมลพิษถูกผูกขาดมานานแล้ว ใครข้างนอกจะผลิตได้?” แม้บางคนจะใจเต้น แต่ก็ยังสงสัยอย่างมาก
“แต่ถึงจะเป็นของปลอม คริสตัลระดับกลางสิบเม็ดก็ยังแลกของได้ตั้งกองหนึ่งเลยนะ!”
“ไม่ใช่ของปลอม! ฉันทดลองใช้แล้ว ได้ผลจริง!” พี่หลานก้าวออกมาข้างหน้า ยกมือให้เห็นตราปนเปื้อนของตัวเอง
เซินอู้เฉียวหยิบยาหนึ่งหลอดออกมาให้พวกเขาดู “ขอย้ำอีกครั้ง ของปลอมชดใช้สิบเท่า ยามีจำนวนจำกัด แจกหมดแล้วก็หยุด”
ดวงตาหลายคู่จ้องยาหลอดนั้น บ้างกระหายใคร่ได้ บ้างตื่นเต้น ชายที่ยืนอยู่หน้าสุดกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า
“ถ้ามันได้ผลจริง แถมยังได้ของเป็นกองฟรี ๆ แล้วใครจะไปซื้อยาจากฐานที่มั่นอีก?”
“พวกเราลองดูไหม? คนซื้อเยอะขนาดนี้ กฎหมายคงไม่เอาผิดทุกคนหรอก ต่อให้เป็นของปลอม ฐานที่มั่นก็จับพวกเราทั้งหมดไปจัดการไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นของจริงก็รวยเละเลย!”
“ใช่! พวกเราลองพร้อมกัน เดิมพันกันสักครั้ง ยาของฐานที่มั่นขึ้นราคาอยู่เรื่อย ๆ อีกหน่อยพวกเราคงซื้อไม่ไหว...”
ในซูเปอร์มาร์เก็ต เกอเกอกับหม่าเสี่ยวหลานมองลูกค้าเพียงไม่กี่คนด้วยสีหน้ากังวล
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเธอกลัวจริง ๆ ว่าตำแหน่งงานที่เพิ่งได้มาอย่างยากลำบากจะหายไปอีก