ตอนเซินอู้เฉียวได้ยินเสียงของเชิงเชิงแว่วมา เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าตัวเองฟังผิด ก่อนจะเห็นเด็กหญิงที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันวิ่งตรงมาหา
“เชิงเชิง ช่วงนี้ทำไมไม่ออกมาหาพี่ล่ะ” เซินอู้เฉียวย่อตัวลง ลูบเส้นผมบางเบาจากการขาดสารอาหารของเด็กหญิง
แม้ช่วงนี้ฐานที่มั่นจะตรวจตราเข้มงวด แต่เธอมีพลังพิเศษ ถ้าอยากออกมาก็น่าจะไม่ยากนี่นา
เชิงเชิงยิ้มอย่างเขินอายปนจนใจ “เพราะคุณพ่อค่ะ คุณพ่อคอยจับตาดูหนูตลอด หนูเลยออกมาไม่ได้ แต่วันนี้คุณพ่อถูกพวกเขาเรียกตัวไป หนูเลยหาโอกาสออกมาหาพี่ได้ค่ะ”
เซินอู้เฉียวเดินตามเชิงเชิงไปยังถังขยะหลังร้าน เพื่อดูของที่เด็กหญิงเก็บมาได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
ให้ตายเถอะ ของเหลือใช้สารพัดอย่างกองรวมกันอยู่ไม่น้อยเลยจริง ๆ
มีทั้งไดร์เป่าผมพัง ๆ โคมไฟตั้งโต๊ะ โทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแตกเป็นใยแมงมุม พาวเวอร์แบงก์ที่เสียไปนานแล้ว ร่มขาดหลายคัน กล่องทิชชู ไม้ถูพื้น และไม้กวาดที่ขนหลุดเกลี้ยง
ท่อพลาสติกเก่าที่ถูกทิ้ง กับกะละมังพลาสติกที่แตกหักเสียหายหนักอีกหลายใบ
ในกะละมังมีถุงขนมหลากรสชาติ แบตเตอรี่ใช้แล้วหลายขนาด ตะขอ ไม้แขวนเสื้อ กล่องไม้จิ้มฟัน กรรไกรตัดเล็บ เครื่องสำอาง รวมถึงขวดน้ำหอมราคาแพงสารพัดแบบ
สิ่งที่ทำให้เซินอู้เฉียวประหลาดใจที่สุดคือเตาแก๊สบิวเทนแบบพกพาที่ขึ้นสนิมจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้
กระป๋องแก๊สบิวเทนยังอยู่ครบ ได้ของแบบนี้มา ต่อไปเวลาเธอกินหม้อไฟก็สะดวกขึ้นเยอะ
“พี่คะ ของพวกนี้พังเกินไปหรือเปล่า ของที่พังยิ่งกว่านี้เชิงเชิงไม่ได้เก็บมาค่ะ” เด็กหญิงพูดอย่างกระอักกระอ่วน
เซินอู้เฉียวหยิกแก้มเด็กหญิงเบา ๆ แล้วยิ้มปลอบ “ของพังพวกนี้มีประโยชน์ทั้งนั้น เชิงเชิงทำได้ดีมาก พยายามต่อไปนะ ขอแค่เป็นของที่เชิงเชิงหามาให้ ต่อให้พังกว่านี้ก็ไม่เป็นไร”