ดึกมากแล้ว เซินอู้เฉียวเพิ่งแตะหมอนก็หลับไปทันที
เวรกะดึกอะไรนั่น ไว้พรุ่งนี้ค่อยเริ่มก็แล้วกัน!
เข็มนาฬิกาบนผนังเดินมาถึงตีสองสิบห้านาที ลู่เซียวเดินเข้ามาอย่างเบามือเบาเท้า มองเด็กสาวบนเตียงที่หลับสนิทเหมือนลูกหมู กุ้งมังกรบนโต๊ะหัวเตียงยังไม่ได้แกะเลย เธอก็หลับไปเสียแล้ว
ดูท่าคงง่วงมากจริง ๆ
เขายิ้มอย่างจนใจ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เธอเบา ๆ จากนั้นก็ยกกุ้งมังกรกับของกินเล่นจากเป็ดออกไป แล้วนำกลับไปเก็บไว้ในชั้นวางของตามเดิม
“หัวหน้าลู่ ยังไม่นอนอีกหรือครับ” ลินเฟิงพิงกรอบประตูหอพักอยู่ ส่วนพี่หลานยืนอยู่ตรงข้ามเขา ทั้งคู่ดูเหมือนกำลังคุยกัน
ลู่เซียวหันกลับมา สบตาพวกเขาจากระยะห่างสิบเมตร “ผมรู้จักพวกคุณ ทีมบุกเบิกแสงรุ่ง ผู้มีพลังพิเศษขั้นหกระดับกลาง ผลงานในฐานที่มั่นไม่โดดเด่นนัก แต่ข้อดีคือมีหลักการ”
“หัวหน้าลู่ชมเกินไปแล้ว พวกเราขอถือว่าคุณกำลังชมก็แล้วกัน ยังไม่ได้ขอบคุณคุณต่อหน้าเรื่องที่ช่วยชีวิตพวกเราในวันนี้เลย” พี่หลานกล่าวอย่างจริงจัง
ลู่เซียวเชิดคางที่ได้รูปคมสันขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหงส์สวยคมคู่นั้นหรี่ลง “พวกคุณเคยช่วยน้องสาวผมไว้ ที่ผมช่วยพวกคุณก็เพื่อตอบแทนน้ำใจครั้งนั้น ช่วงที่ผมไม่อยู่ พวกคุณก็ตั้งใจทำงานตามเธอให้ดี ผมไม่ทำให้พวกคุณเสียเปรียบแน่”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในหอพักพนักงานอีกห้องที่มีเขาอยู่เพียงคนเดียว
พี่หลานกับลินเฟิงมองหน้ากัน พี่หลานขมวดคิ้วเล็กน้อย แววสงสัยผุดขึ้นในดวงตา “เขาเป็นนักปล้นผู้โหดเหี้ยมตามข่าวลือคนนั้นจริง ๆ เหรอ”
เธอมองไม่ออกเลยสักนิด หรือว่าข่าวลือจะไม่เป็นความจริง?
วันรุ่งขึ้น แสงสีขาวหม่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าทางทิศตะวันออก เซินอู้เฉียวมองส่งลู่เซียวที่ขี่มอเตอร์ไซค์หายลับไปท่ามกลางฝุ่นฟุ้งกระจาย