การเผชิญหน้ากันบนถนนครั้งหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายต่างระแวดระวังกันสุดขีด
เซินซวี่ฉวยจังหวะเหยียบคันเร่งแซงไป
รถสีขาวตกใจจนดับสนิท คนทั้งคันตื่นตัวเต็มที่ พร้อมชักอาวุธออกมาได้ทุกเมื่อ ใครจะคิดว่ารถคันหน้ากลับขับจากไปอย่างไม่ไยดี
“สรุปว่าที่ผ่านมานี่เล่นละครอยู่คนเดียวเหรอ?”
ยามเย็น รถบ้านของพวกเซินอู้เฉียวจอดอยู่ใกล้พื้นที่ชุ่มน้ำแห่งหนึ่ง ห่างจากเมือง ย่อมปลอดภัยกว่า
เซินอู้เฉียวตัดสินใจว่าคืนนี้จะกินหม้อไฟ คราวก่อนพวกเธอเก็บหม้อไฟคู่ไฟฟ้ามาได้จากห้างเครื่องใช้ไฟฟ้า พอดีได้ใช้เสียที
“พี่ อยากกินหม้อไฟรสไหนกัน? ฉันเลือกหม้อหนึ่งเป็นมะเขือเทศกับเห็ด อีกหม้อพวกพี่คุยกันเองนะ เอาน้ำมันพริกแดงไหม?”
“อะไรก็ได้ทั้งนั้น” ลู่เซียวตะโกนตอบ ก่อนหันไปกระซิบกับลี่เฉิงซวินเสียงเบา “จริง ๆ เธอเลือกไว้แล้วต่างหาก”
เซินอู้เฉียวถามว่า “พวกพี่อยากกินไก่ย่างไหม?”
เซินซวี่ถามว่า “อู้เป่ารู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยากกินไก่ย่าง?”
เซินอู้เฉียวตอบว่า “จริงเหรอ? ดีเลย งั้นจะได้ลองใช้เตาอบด้วย...”
ลี่เฉิงซวินกับลู่เซียวหิ้วไก่ลงจากรถ ไปหาที่นั่งถอนขน
ลู่เซียวถอนขนไป บ่นไปด้วยความหงุดหงิด “ไอ้เซินซวี่นั่นมันมีสิทธิ์อะไรไม่ต้องทำอะไรเลยวะ? งั้นจะถอนขนไปทำไม เผาทิ้งเลย...”
พูดจบ เขาก็ยกมือปล่อยเปลวไฟสีฟ้าออกมา เผาไก่ทั้งตัวรวมถึงขนจนหมด
“นายกำลังจะ...” ลี่เฉิงซวินโชคดีที่ปล่อยมือทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนเผาไปด้วยแล้ว
เขามองไก่ที่มีควันดำลอยโขมง คิ้วขมวดแน่น “นายตายแน่”
“นายสิจะตาย ฉันเผาขนไก่เอง ทำไม...”
ทั้งคู่ยังเถียงกันเป็นประจำโดยไม่มีใครแพ้ชนะ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังมาจากถนนด้านหลัง ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ