หลังเซินกุยหยางจากไป รถบ้านของเซินอู้เฉียวก็ออกเดินทางเช่นกัน
ครั้งนี้พวกเธอไม่ได้พาพี่หลานกับคนอื่น ๆ ไปด้วย เพราะภารกิจของทีมเก็บของหนักหนา อีกทั้งชุมชนยังต้องมีคนที่ไว้ใจได้คอยดูแล
รถแล่นฝ่าซากปรักหักพังในเจียงเฉิง พอไร้พันธนาการจากหิมะในช่วงหน้าประชันหนาว ระหว่างทางก็เห็นซอมบี้เดินเพ่นพ่านอยู่ทั่วไป
รถมุ่งขึ้นทางด่วนไปทางเหนือ สิ่งกีดขวางที่ขวางหน้า พวกเขาก็พุ่งชนให้กระเด็นได้เลย ส่วนถนนที่ขาดพัง เซินอู้เฉียวก็ใช้พลังย้อนคืนซ่อมแซมได้ทันที
ดังนั้นจนกระทั่งออกจากเขตเจียงเฉิง ทุกอย่างจึงราบรื่นดี
เซินซวี่กับลี่เฉิงซวินผลัดกันขับรถ ส่วนเซินจิ้นกับลู่เซียวก็ช่วยเซินอู้เฉียวเตรียมอาหารทั้งสามมื้อ ไม่มีใครเอาแต่นั่งสบายโดยไม่ช่วยอะไร
กินมื้อกลางวันง่าย ๆ บนรถเสร็จ พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆ อีกแห่งที่ไร้ผู้คน
ทางด่วนข้างหน้าเสียหายหนัก พวกเขาจึงเลี้ยวขึ้นถนนสายรองแทน
สองข้างทางบนถนนที่พังทลายเต็มไปด้วยซากรถ ทิวทัศน์เบื้องหน้าเปิดโล่ง เป็นทางลาดขึ้นเนินยาว มองเห็นบ้านเรือนสีซีดหม่นปกคลุมด้วยฝุ่นอยู่ตรงเส้นขอบฟ้า
โทรศัพท์ของเซินอู้เฉียวไม่มีสัญญาณ เธอนั่งนับบ้านอยู่ริมหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย
“เล่นไพ่กันไหม?” ลู่เซียวดีดนิ้วอย่างเท่ แล้วเสกไพ่หนึ่งสำรับออกมา
เซินอู้เฉียวหันไปกำลังจะปฏิเสธ จู่ ๆ รถก็เบรกกะทันหันจนหยุดนิ่ง
เซินอู้เฉียวกุมจมูกลุกขึ้นยืน แล้วก็เห็นคนปล้นกลุ่มหนึ่งกำลังรุมทึ้งหญิงสาววัยยี่สิบกว่า ๆ อยู่กลางถนน พวกนั้นดุร้ายราวกับหมาป่า มองผ่านช่องว่างระหว่างคนเหล่านั้น เธอเห็นแววตาสิ้นหวังและด้านชาของหญิงสาว
“ขับชนไปเลย” เซินจิ้นนั่งอยู่ข้างโซฟา สีหน้าไร้อารมณ์
เซินอู้เฉียวอ้าปากนิด ๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนที่ออกมาเจอสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน พวกที่แสร้งเป็นเหยื่อกับคนที่ก่อเรื่องเป็นพวกเดียวกัน