“เนื้อนี่คือเนื้อวัวม้วน แล้วพี่สาวยังบอกว่านี่เรียกว่าม้วนกระดิ่งกรอบ แล้วก็อันนี้คือหมูทอดกรอบ รสชาตินี้... อื้ม อร่อยสุดยอดไปเลย”
เด็กหนุ่มผมหยิกหน้าม้าถือหม้อไฟน้ำมันแดงที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบ กินไม่หยุดท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน
หัวหน้าทีมผมสั้นเกรียนที่อยู่หน้าสุดพยายามข่มสัญชาตญาณกลืนน้ำลาย “สรุปว่านายเอาคริสตัลระดับกลางหนึ่งเม็ดไปแลกเนื้อกล่องใหญ่ขนาดนี้มาจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่สิ! ในรถคันนั้นมีผู้ชายอยู่หลายคน ดูท่าทางไม่ควรไปหาเรื่องด้วยก็จริง แต่พี่สาวคนนั้นใจดีสุด ๆ พวกเขาไม่ใช่พวกปล้นชิงหรอก”
ชายผมหางหมาปี่หรี่ตามองอย่างสงสัย “นายไม่กลัวว่าข้างในจะมียาพิษหรือไง? กินแล้วตายขึ้นมาจะทำยังไง? วันสิ้นโลกผ่านมา 10 ปีแล้ว จะไปหาหม้อไฟมาจากไหน?”
“ตายก็ตายสิ ก่อนตายได้กินอิ่มอย่างสบายสักมื้อก็คุ้มแล้ว ใครก็ห้ามแย่งฉัน”
“ถ้า... ฉันหมายถึงถ้าพวกเขาไม่ใช่พวกปล้นชิง เราขอซื้อน้ำมันจากพวกเขาสักหน่อยได้ไหม?” หัวหน้าทีมผมสั้นเกรียนเสนอ
“เอาน่า นั่นมันน้ำมันเบนซินนะ เป็นเสบียงยุทธศาสตร์ พวกเขาจะมีได้ยังไง?” ใครบางคนรีบดับฝันเขา
“ถ้าพวกเขาไม่มีน้ำมัน แล้วรถบ้านคันใหญ่ขนาดนั้นใช้พลังงานอะไรขับเคลื่อน?” หัวหน้าทีมผมสั้นเกรียนยังตัดสินใจว่าจะลองไปถามดู
“ฉันไปด้วย” ชวีโหยวเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายอาจเป็นผู้มีพลังมิติส่วนตัวเหมือนเธอ และมีเสบียงสะสมอยู่จำนวนหนึ่ง
หลังจากกินข้าวเสร็จ เซินอู้เฉียวนั่งกินมะเขือเทศเชอร์รีบนโซฟา โดยใช้ส้อมเล็กจิ้มทีละลูก พี่ใหญ่ไม่เพียงฆ่าคนได้คล่องแคล่ว แต่ยังล้างจานสะอาดเอี่ยม เป็นพ่อบ้านที่เหมาะสมจริง ๆ
ประตูรถดังขึ้นจากการกดกริ่งในตอนนั้นพอดี ภาพจากกริ่งประตูแบบเห็นภาพเผยให้เห็นชายสามหญิงหนึ่งยืนอยู่ด้านนอกรถ