“ฉันบอกแล้วว่าพ่อสารเลวของเธอจะช่วยเธอได้ยังไง” เกอเกอกอดอกยืนพิงกำแพง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างที่คาดไว้
พี่หลานเดินเข้ามา “ในเมื่อเป็นของที่เถ้าแก่เซินอู้เฉียวต้องการ พวกเราอาจพอช่วยได้”
พอดีกับวันที่ทีมของพวกเขาต้องไปแลกยากำจัดมลพิษ เธอจึงตัดสินใจหาทางลอบเอาขวดยาออกมาสักขวด
“ก่อนอื่น เราต้องหาของที่มีรูปร่างใกล้เคียงกับขวดยากำจัดมลพิษมาใช้แทน” พี่หลานกล่าว
หม่าเสี่ยวหลานนึกอะไรขึ้นมาได้ “ฉันรู้จักเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชอบคุ้ยขยะไปทั่วฐานที่มั่น ของที่เธอมีอยู่ในมืออาจจะมีขวดแบบนั้นก็ได้”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็พบเชิงเชิงที่กำลังเก็บรวบรวมถุงบรรจุภัณฑ์อยู่
“น้องสาว ที่นี่มีขวดเล็ก ๆ แบบนี้ไหม” เกอเกอเข้าไปตีสนิท
เชิงเชิงจ้องวงกลมสีทองเหนือศีรษะของทุกคน แล้วมองขวดเล็ก ๆ ที่พวกเขาวาดไว้ ก่อนจะเทของสะสมสุดหวงของตัวเองออกมากองใหญ่โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“พวกคุณหาเอาเองนะ……”
สามนาทีต่อมา——
หม่าเสี่ยวหลานมีสีหน้าตื่นเต้น “เจอแล้ว ขวดยาแก้ไอนี่แหละ ใกล้เคียงที่สุด!”
“พี่หลาน คุณว่าเถ้าแก่สาวสวยจะเอาขวดยาเปล่าไปทำอะไร” เกอเกอคิดไม่ออก
“เอาไว้ก่อน เรียกเถี่ยหนิวกับลินเฟิงมา พวกเราไปตรวจค่ามลพิษแล้วแลกยา……”
นอกจากเขตเอที่มีบริการส่งถึงบ้านแล้ว จุดแลกยากำจัดมลพิษในแต่ละเขตก็มีคนต่อแถวยาวเหยียด
ก่อนแลกยาต้องตรวจดัชนีมลพิษก่อน จากนั้นจึงนำผลตรวจพร้อมคริสตัลไปแลกยา
หลังจากกินยาแล้วจะตรวจค่ามลพิษอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าตัวยาออกฤทธิ์
พี่หลานอยู่หัวแถวของทีม ค่ามลพิษ 50.3% ตัวเลขนี้ทำให้เธอชะงักงัน
ถ้าเธอจำไม่ผิด เมื่อยี่สิบวันก่อนค่ามลพิษที่ตรวจได้อยู่ที่ 50% นั่นหมายความว่าในช่วงยี่สิบวันนี้ ดัชนีมลพิษในร่างกายของเธอเพิ่มขึ้นเพียง 0.3% เท่านั้นหรือ?