แอปเปิลที่เชิงเชิงหยิบออกมาทำให้ทั้งสองสามีภรรยาคุณลุงสูตะลึงงัน แถมยังทำให้ฉินอี้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่ออีกด้วย
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันทำใจยอมรับ เชิงเชิงก็หยิบลูกบ๊วยน้ำตาลกรวดออกมาอีกสี่ลูก แจกให้ทุกคนคนละลูก
สองสามีภรรยาคุณลุงสูก้มมองลูกบ๊วยที่ยังมีผงเคลือบอยู่ในฝ่ามือ มือสั่นระริกราวกับเป็นโรคพาร์กินสัน
“คุณลุงสู เห็นหรือเปล่าคะ? นี่...นี่คือลูกบ๊วยน้ำตาลกรวดเหรอ?”
คุณลุงสูสวมแว่นกลับเข้าไปใหม่ แล้วเพ่งมองผลไม้ลูกโตเต็มฝ่ามือ
ขั้วผลที่สดใหม่ไม่มีร่องรอยสูญเสียความชุ่มชื้น ผงเคลือบกระจายตัวสม่ำเสมอและสมบูรณ์ ราวกับเพิ่งเด็ดลงมาจากต้นเมื่อวินาทีก่อน
ในผืนดินรกร้างหลังวันสิ้นโลก การที่สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรค้นพบผลไม้สดสักลูกย่อมมีความหมายมากเพียงใด ไม่ต้องพูดก็รู้
“นี่ไม่ใช่ลูกบ๊วยน้ำตาลกรวดที่เรียกกันทั่ว ๆ ไป แต่เป็นเงาะน้ำผึ้งสายพันธุ์ที่สถาบันวิทยาศาสตร์การเกษตรซุ่นเฉิงเพาะคัดเลือก หมายเลข 2026002 ดูจากรูปทรงคล้ายก้นลูกพีชอันเป็นเอกลักษณ์กับผงเคลือบหนา ๆ ลูกนี้มีน้ำตาลสูงมาก แถมยังชุ่มฉ่ำที่สุดในบรรดาผลไม้ตระกูลบ๊วยด้วย”
“เอื๊อก~” ลำคอของคุณลุงสูขยับ กลืนน้ำลายลงคอคำโต
แต่แล้วเขาก็รีบส่ายหัวแรง ๆ สะกดความอยากกินเอาไว้สุดกำลัง
ผลไม้ลูกนี้คือความหวังของชีวิตใหม่! เขาจะคิดกินมันได้อย่างไร!
“คุณปู่สู คุณย่าสู ทำไมไม่กินล่ะคะ? ไม่อร่อยเหรอ?” เชิงเชิงไม่เข้าใจ
“แล้วพวกคุณกินอันนี้ไหมคะ?” เชิงเชิงหยิบกล่องน่องเป็ดออกมาอีกกล่อง
เธอรู้ว่าของพวกนี้ล้ำค่ามาก แต่เธอยังจำได้ดีกว่าว่าคุณปู่คุณย่าห้อง 307 กับคนอื่น ๆ เคยแอบยัดอาหารให้เธอ แถมยังแบ่งเตียงให้เธอกับพ่อนอนด้วย
ทุกคนมองกองเสบียงหายากที่เชิงเชิงหยิบออกมาอีกครั้ง แล้วก็ตะลึงงันเป็นรอบที่สอง ก่อนจะหวาดผวาราวกับถูกความกลัวถาโถมใส่