บนดาดฟ้า ‘ครอบครัวสามคน’ เบียดกายอิงแอบกันกลางสายลมและฝนเพื่อให้ความอบอุ่น หนาวจนฟันกระทบกันกึก ๆ ส่วนสัตว์ทะเลกลายพันธุ์ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำก็ทำให้พวกเขาขวัญหนีดีฝ่อ ไม่นานก็ร้องไม่ออกอีก
ภายในห้องโดยสาร ร้านเล็ก ๆ ของเซินอู้เฉียวก็เปิดกิจการเสียที
หลังจากเชือดไก่ให้ลิงดูไปก่อนหน้านี้ คนที่เหลือต่างรู้สถานการณ์ดี พากันเข้าแถวอย่างว่าง่าย ควักคริสตัลออกมาแลกเสบียงสำหรับเอาชีวิตรอด
ส่วนคนที่ไม่มีคริสตัลจริง ๆ ก็ลงบัญชีไว้ก่อน แล้วรับเสบียงพื้นฐานสำหรับ 1 วัน ได้แก่ ขนมปังก้อนกะทัดรัดกับน้ำ จากนั้นค่อยให้พวกเขาไปหาคริสตัลจากสัตว์กลายพันธุ์บนดาดฟ้ามาชดใช้หนี้ด้วยตัวเอง
10 นาทีก่อน เซินอู้เฉียวไปหาลู่เหย่กับคนอื่น ๆ แล้วพูดคุยกับพวกเขา
จากการสนทนา เธอเพิ่งรู้ว่าภัยพิบัติครั้งนี้ทำให้จำนวนสหายร่วมรบของลู่เหย่ลดจากเดิมกว่าร้อยยี่สิบคน เหลือไม่ถึงแปดสิบคน
ในกลุ่มผู้รอดชีวิต 3,000 คน ก็มีคนล้มตายไปเกือบ 200 คนเช่นกัน
ความสูญเสียหนักหนาสาหัส แต่ปัญหาก็มีไม่น้อย
การอพยพครั้งนี้มีคนจำนวนมากไม่ให้ความร่วมมือ ทำให้พวกเขามองเห็นอะไรบางอย่างชัดเจนขึ้น
เซินอู้เฉียวพูดแทงใจดำขึ้นมาคำหนึ่งว่า “ให้ข้าวสารหนึ่งลิตร คนรับก็ซาบซึ้งใจ แต่ให้ถึงสิบลิตรกลับกลายเป็นแค้นใจ ตลอดมา พวกคุณแบกรับภาระแทนคนอื่นมากเกินไป คนมีจิตสำนึกย่อมรู้จักสำนึกบุญคุณ ส่วนคนไร้จิตสำนึกก็เลือกจะเมินเฉย หรือถึงขั้นคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว”
“มีแค่คนส่วนน้อยที่คิดแบบนั้น คนส่วนใหญ่เข้าใจความลำบากของพวกเราดี” จางเจียอีหลุบตาลง พยายามเกลี้ยกล่อมตัวเองว่าความทุ่มเททั้งหมดนั้นคุ้มค่า
เซินอู้เฉียวนึกถึงตอนที่จางเจียอีขึ้นเรือมา บนใบหน้ายังมีรอยฝ่ามือประทับอยู่ เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพวกเขาทนกันมาได้อย่างไร