เซินอู้เฉียวเกิดความคิดขึ้นมาอย่างฉับพลันตอนถูกดันเข้าไปในประตูห้องโดยสาร เธอนึกได้ว่าขอบเขตของเกราะป้องกันร้านขายของเล็ก ๆ ในรถบ้านครอบคลุมตัวรถบ้าน แล้วร้านค้าเล็ก ๆ บนเรือจะครอบคลุมตัวเรือด้วยหรือเปล่านะ?
หลังลองเสี่ยงดู เธอก็เดิมพันถูก กฎของระบบเป็นไปตามที่คิด
ตอนนี้เรือมีเกราะป้องกันแล้ว จึงช่วยเพิ่มความปลอดภัยให้เรือได้อย่างมหาศาล
เธอออกจากห้องโดยสาร วิ่งไปที่ดาดฟ้าแล้วทักทายพวกพี่ชายกับพี่หลานและคนอื่น ๆ “ตอนนี้ยังไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของเรือแล้ว พอฝนหยุด พวกคุณช่วยเก็บขยะที่มองเห็นบนผิวน้ำขึ้นมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
“อู้เป่าของพวกเรานี่ไปไหนก็ไม่เคยลืมเก็บของเก่าเลยนะ!” เซินซวี่เอามือกุมหน้าผากอย่างจนใจ
เซินอู้เฉียวไม่ปฏิเสธ ใครใช้ให้ในน้ำมีของดีเยอะล่ะ! ถ้าโชคดี เธออาจได้ทั้งเรือยอชต์ส่วนตัวและเรือสำราญหรูเลยก็ได้
“ได้เลย ฝากพวกเราจัดการเอง ข้างนอกฝนตกหนัก รีบเข้าไปเถอะ” เซินจิ้นเร่ง
“ไม่ใช่แค่ขยะนะ!” เธอนับนิ้ว “ยังมีปูจักรพรรดิ ปลาหิมะ หอยเชลล์ กุ้งหวาน… ฉันเอาหมดเลย!”
เถี่ยหนิวปาดน้ำฝนที่กระหน่ำใส่หน้า “เถ้าแก่ ที่แท้พาพวกเรามาตกปลานี่เองเหรอ?”
“แหะ ๆ… ต้องพัฒนาให้ครบทุกด้านสิ!” เซินอู้เฉียวหันไปเห็นซากหมึกยักษ์กลายพันธุ์ที่กระจัดกระจายอยู่บนดาดฟ้า ก็รีบวิ่งเข้าไปเก็บทันที ของดีทั้งนั้น จะพลาดโอกาสเพิ่มรายการอาหารทะเลได้ยังไง
“เถ้าแก่เซิน เดี๋ยวพวกเราจัดการเก็บกวาดของพวกนี้เอง ไม่ต้องหรอกค่ะ” จางเจียอีเห็นเธอจะเก็บซากชิ้นส่วน จึงรีบเดินตามไป
เซินอู้เฉียวยิ้มอย่างมีเลศนัย “ของดีทั้งนั้น ทิ้งไปก็เสียดาย เอาไปทำบาร์บีคิวได้”