“ร้านของฉันที่นี่พื้นที่เล็ก ๆ มีอะไรให้ทำก็ทำไปก่อน เวลาทำงานคือตั้งแต่หกโมงเช้าถึงหกโมงเย็น พักกลางวันสองชั่วโมง”
“สวัสดิการคือมีอาหารให้สามมื้อ นอกจากนี้ยังได้คริสตัลชั้นต้นวันละสองเม็ด ถ้าคุณไม่มีที่อยู่ จะนอนในร้านของฉันก็ได้ แต่ตอนนี้คงต้องปูนอนกับพื้นไปก่อน”
“ถ้าคุณยินดี……”
“ฉันยินดี! ยินดีมากเลย!” หม่าเสี่ยวหลานดูราวกับกลัวว่าถ้าตอบช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว โอกาสดี ๆ แบบนี้จะถูกคนอื่นแย่งไป
ไม่ต้องพูดถึงคริสตัลชั้นต้นวันละสองเม็ด แค่มีอาหารให้สามมื้อ เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธแล้ว
สวัสดิการแบบนี้ สำหรับคนพลังพิเศษไร้ความสามารถอย่างเธอที่ทำงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำจนเหนื่อยล้าหมดแรง ยังได้แต้มอุทิศให้ฐานแค่ 10 แต้ม ซึ่งแลกได้เพียงขนมปังแมลงสองชิ้น
ตอนเช้าเธอกินครึ่งชิ้น ตอนเย็นอีกครึ่งชิ้น ส่วนที่เหลืออีกชิ้นต้องเก็บไว้ให้พี่สาว
เมื่อมีงานนี้ เธอไม่เพียงจะมีชีวิตรอด แต่พี่สาวก็จะรอดด้วย
เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เธอก็แอบสาบานว่าจะถือเรื่องของร้านเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นเรื่องของตัวเอง และจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อทำให้ดีที่สุด
เซินอู้เฉียวเห็นว่าเธอเริ่มทำงานได้อย่างคล่องแคล่ว รู้จักสังเกตและทำตัวเหมาะสม แถมหน้าตาก็ไม่เลว สมแล้วที่เป็นคนที่พี่หลานหาให้
“จริงสิ พี่หลานกับพี่เถี่ยหนิวล่ะ ทำไมไม่เห็นมาที่นี่เลย?” เซินอู้เฉียวถามเกอเกอ
เกอเกอเม้มปากพิงชั้นวางของ แล้วถอนหายใจหนัก ๆ “อย่าพูดถึงเลย เมื่อวานสู้กับคลื่นศพดิบก็ได้รับบาดเจ็บกันน่ะสิ! แล้วยังไม่พอ ตอนนี้ฐานที่มั่นจะลงโทษพวกเราเพราะเรื่องที่มาใช้จ่ายในร้านเล็กของคุณอีก ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นพวกเราอาจถูกไล่ออกจากฐานที่มั่นกันหมด”
“ฐานที่มั่นเริ่มขัดขวางไม่ให้พวกคุณมาซื้อของที่นี่แล้วเหรอ? แต่วันนี้ฉันเห็นคนที่มาซื้อของตั้งหลายคนก็เป็นคนของฐานที่มั่นนี่นา!”