กลางดึก ลู่ชิงเสวี่ยฉวยจังหวะที่ฐานที่มั่นกำลังวุ่นวาย แยกตัวออกมาเพื่อไปยังร้านของเซินอู้เฉียวด้วยตัวเอง
หล่อนต้องเห็นกับตาว่าร้านถูกทำลาย และเซินอู้เฉียวหายไปจากโลกนี้แล้ว ถึงจะวางใจได้
เซินซวี่กับลู่เซียวต่างก็มาที่ฐานรุ่งอรุณแล้ว ถ้าพวกเขาสังเกตเห็นร้านนั้นเข้า ก็จะตามหาเซินอู้เฉียวเจอ
หล่อนจะไม่ยอมให้เซินอู้เฉียวกลับไปอยู่ข้างพวกเขาอีก ไม่ยอมให้พวกเขารุมเอาอกเอาใจ แล้วแย่งทุกสิ่งที่ควรเป็นของหล่อนไป
หล่อนไม่อนุญาต!
แต่เมื่อมาถึงลานโล่งตรงนั้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ซากปรักหักพังอย่างที่จินตนาการไว้ ร้านบ้า ๆ นั่นกลับยังตั้งตระหง่านอยู่บนผืนดินรกร้างอย่างดี
หลอดไฟสีขาวบนป้ายร้านส่องสว่างจ้าจนป้ายกับลานโล่งหน้าร้านสว่างราวกับกลางวัน ท่ามกลางราตรีมืดมิดยิ่งดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
“นี่...ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” “แม้แต่คลื่นศพดิบยังทำลายร้านห่วย ๆ นี่ไม่ได้หรือ?” จางหลงถ่มน้ำลายลงพื้น แววตาฉายแววโกรธเกรี้ยว
ลู่ชิงเสวี่ยกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ หล่อนมั่นใจว่าเซินอู้เฉียวมีอะไรผิดปกติ ไม่ใช่พลังพิเศษ แต่เป็นอย่างอื่นบางอย่าง
หล่อนหายไปสิบปี จู่ ๆ ก็โผล่มาอีกครั้ง ทั้งรูปลักษณ์ยังไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แถมยังเปิดร้านได้อีก หล่อนไปโชคดีขนาดนั้นมาจากไหน?
“หัวหน้าลู่ ในเมื่อพี่ชายทั้งสองของคุณยังอยู่ที่นี่ ให้พวกเขามาจัดการร้านห่วย ๆ นี่กับผู้หญิงคนนั้นเลยดีไหม? ผู้มีพลังพิเศษขั้นเจ็ดสองคนต้อง...”
ลู่ชิงเสวี่ยสะบัดแขนเสื้อแล้วหันกลับมา “หุบปาก! ห้ามให้เรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงหูพวกเขาเด็ดขาด ฉันจะหาทางจัดการหล่อนเอง!”