พอเซินอู้เฉียวได้ยินว่าเชิงเชิงเตรียมของขวัญให้เธอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “บังเอิญจัง พี่ก็มีของขวัญจะให้เธอเหมือนกัน”
“งั้นพี่เอาออกมาก่อนเลย” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน แล้วก็หัวเราะออกมาเหมือนคนซื่อบื้อสองคน
“งั้นพี่ก่อนนะ” เซินอู้เฉียวราวกับเล่นกล ชูช่อดอกไม้ดวงตะวันออกมาจากด้านหลัง เป็นช่อที่จัดจากทานตะวัน ดอกลิเซียนทัสสีเหลืองอ่อน และเดซี่ดอกเล็กสีขาว
“แต่นแต๊น… ชอบไหม?”
“ว้าว~ สีสวยจัง หนูชอบมากเลย!” เชิงเชิงเพิ่งเคยเห็นดอกไม้ที่สดใสมีชีวิตชีวาขนาดนี้เป็นครั้งแรก ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นทันที
หลังหมอกแดงมาเยือนในวันสิ้นโลก อย่าว่าแต่ดอกไม้เลย แม้แต่หญ้าป่าสีเขียวหรือดวงอาทิตย์ที่สว่างชัดแจ๋ว แค่ได้เห็นสักครั้งก็เป็นเรื่องฟุ่มเฟือยแล้ว
เซินอู้เฉียวเลิกคิ้วอย่างวางท่า “พี่จัดเองกับมือเลยนะ สีอบอุ่นแบบนี้ น่ารักเหมือนเชิงเชิงเลย”
“ขอบคุณค่ะพี่ หนูจะดูแลดอกไม้ให้ดี แล้วจะใช้สีเทียนที่พี่ให้วาดรูปด้วย”
เธอส่งดอกไม้ให้พ่ออย่างทะนุถนอม จากนั้นก็หันกลับมามองเซินอู้เฉียวอีกครั้ง แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “ถึงตาหนูมอบเซอร์ไพรส์ให้พี่แล้วค่ะ~”
“แล้วเชิงเชิงเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรให้พี่ล่ะ? อยู่ ๆ ก็อยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ!” เซินอู้เฉียวประคองแก้ม โน้มตัวลงมามองเธอ เอาใจใส่ความรู้สึกของเด็กน้อยเต็มที่
เชิงเชิงไม่ยอมอุบไว้ ขอให้เซินอู้เฉียวยื่นมือทั้งสองข้างออกมา
แล้วต่อหน้าสายตาของทุกคน เด็กทารกตัวน้อยที่ห่อด้วยเสื้อบุนวมเก่าก็ปรากฏขึ้นบนมือของเซินอู้เฉียว
รอยยิ้มเปี่ยมความคาดหวังบนใบหน้าของเซินอู้เฉียวแข็งค้าง ก่อนจะแตกสลายด้วยความตกตะลึงที่ถาโถมมาอย่างไม่ทันตั้งตัว อากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง
เธอเห็นอะไรอยู่?
นี่มันอะไรกัน?
“นี่มัน…คนเหรอ? หรือเด็กตัวจิ๋วที่ยังไม่ลืมตา?!” ลู่เซียวเบิกตากว้าง สีหน้าราวกับเห็นผี