เชิงเชิงตามไปยังเขตบ้านพักชั่วคราวกับไป๋ถังและเด็กชายคนนั้น ที่บ้านพักรวมหลายคน เธอได้พบคุณน้าสวย ๆ อีกหลายคนซึ่งมีวงแหวนสีทองลอยอยู่เหนือศีรษะ
“พาเด็กผู้หญิงที่ไหนกลับมาด้วยล่ะ?” หญิงผมหยิกชื่อสวี่เนี่ยนหรง นิสัยสุขุมกว่าไป๋ถังอย่างเห็นได้ชัด
เชิงเชิงจ้องเธอตาไม่กะพริบ ทั้งยังรู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าใบหน้าของอีกฝ่ายคล้ายแม่ในรูปถ่ายอยู่บ้าง
แม่ก็มีผมหยิกยาว และดวงตากลมโต
“ลูกชายเธอไปเจอในท่อระบายน้ำ เด็กสองคนนี้อายุไล่เลี่ยกัน รีบหาเสื้อผ้าให้เธอใส่หน่อยสิ เดี๋ยวจะหนาวจนป่วยเอา” ไป๋ถังบอก
สวี่เนี่ยนหรงหากางเกงของลูกชายมาให้เชิงเชิงเปลี่ยนสองตัว จากนั้นทุกคนถึงได้ถามว่าเธอมาจากไหน
ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่ พวกเขาคาดว่าเธอน่าจะอยู่เขตคนธรรมดารอบนอกเหมือนพวกตน
ไป๋ถังพับขากางเกงให้เชิงเชิงพลางบ่นอย่างโมโห “ฐานจู๋กวงนี่มันแก๊งต้มตุ๋นชัด ๆ พวกเรามาตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นหนุ่มหล่อทั้งสี่สักคน ส่วนสาวสวยก็มีน้อยจนน่าสงสาร ทุกวันต้องอยู่ในบ้านพักแคบเท่าฝ่ามือนี่ อากาศก็ทั้งอับทั้งหนาว สภาพแย่กว่าตอนฉันอยู่กระท่อมในเมืองใต้ดินเสียอีก”
“ฉันล่ะเสียใจจริง ๆ ที่มาที่นี่ ถ้าไม่ไหว คราวหน้าออกไปทำภารกิจบุกเบิก เราหนีไปกันเถอะ?”
“ชู่ว...” สวี่เนี่ยนหรงปิดปากไป๋ถัง “เบาเสียงหน่อย พอเข้าฐานที่มั่นแล้วเข้าคณะบุกเบิก การหนีก็เท่ากับเป็นผู้หลบหนีจากฐานที่มั่น ชื่อจะถูกบันทึกไว้ในสายรัดข้อมือ ต่อไปยังจะมีฐานที่มั่นไหนรับพวกเราอีก?”
“เธออยากเป็นคนเก็บขยะไปทั้งชีวิตหรือไง?!”
“คุณน้าไปหาพี่สาวได้นะ! ที่ของพี่สาวมีโรงแรม แล้วก็ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ด้วย ดีกว่าที่นี่ตั้งเยอะ” เชิงเชิงเงยหน้ามองหญิงทั้งสอง พลางพูดอย่างจริงจัง
ทั้งคู่ชะงักไป ก่อนจะนึกได้ว่าเธอพูดอะไร ไป๋ถังอดหัวเราะไม่ได้ “ฮ่า ๆ... แม่สาวน้อย อายุเท่าไรแล้วล่ะ? เคยเห็นโรงแรมกับซูเปอร์มาร์เก็ตของจริงไหม? ของพวกนั้นโดนฝุ่นจับอยู่ในเมืองร้างหมดแล้ว!”