เซินอู้เฉียวไม่คิดเลยว่าพอกลับมาถึงสาขา จะได้เห็นลี่เฉิงซวินอยู่ในสวนลอยฟ้าชั้น 26
“พี่เฉิงซวิน พี่ไม่ได้ไปไห่ซื่อเพื่อตามหา... ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้...” เซินอู้เฉียวพูดยังไม่ทันจบก็หยุดไป เธอกลัวว่าคำตอบจะเป็นอย่างที่คิดไว้
“ไม่ได้ไป” ลี่เฉิงซวินหันกลับมามอง น้ำเสียงใสเย็นเอ่ยอย่างราบเรียบ ไร้อารมณ์
“หา?” เธอขมวดคิ้ว สีหน้างุนงง หรือข่าวนี้จะผิด?
เขาล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินมาหยุดตรงหน้า ร่างสูงโปร่งบดบังเธอไว้ ก่อนยกมือขยี้ผมบนศีรษะ
“อู้เป่า ทำไมยังซื่อเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด”
เซินอู้เฉียวได้ยินแล้วก็หน้าเสีย “พวกพี่ไม่ใช่คนบอกเองเหรอ? ที่แท้ก็เอาความเชื่อใจของฉันมาเป็นเรื่องสนุกกันสินะ?”
ลี่เฉิงซวินรู้ตัวว่าพูดพลาด จึงรีบอธิบาย “ไม่ใช่นะ ฟังฉันก่อน”
เซินอู้เฉียวยกมือห้าม “สามวันนี้ ฉันไม่อยากคุยกับพวกพี่!”
เธอหันหลังเดินจากไป แต่พอถึงประตู ก็ชนเข้ากับลู่เซียวและเซินซวี่ที่ไม่รู้กลับมาจากไหน
ลู่เซียวอารมณ์ดีสุด ๆ “อู้เป่า พี่กลับมาแล้ว...”
“ไสหัวไป~”
มือลู่เซียวที่ยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ “เดี๋ยวนะ เธอแอบกินกระสุนที่ขนกลับมาจากคลังใต้ดินเป็นของว่างหรือไง ถึงได้ฉุนขนาดนี้!”
สีหน้าลี่เฉิงซวินดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาดันแว่นขึ้นแล้วส่งสายตาให้ทั้งคู่ไปคุยกัน
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?” เซินจิ้นผู้ชอบโผล่มาอย่างไร้สุ้มเสียง ปรากฏตัวตรงราวกั้นสวน
เซินซวี่ปลดกระดุมข้อมือ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงขาวซีดครึ่งหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนหลงใหล “เราแค่คืนสิ่งที่เธอทำให้เธอเท่านั้น ผลที่ตามมาทั้งหมดก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ”