ฉินชวนกับจางเจียอีพาผู้รอดชีวิตราวเก้าหมื่นกว่าคนออกจากหลุมหลบภัยใต้ดิน ระหว่างทางพวกเขาคอยกำจัดซอมบี้ไปด้วย เคลื่อนย้ายขึ้นที่สูงไปด้วย
พวกเขามาถึงตึกร้างที่ตั้งอยู่บนพื้นที่สูงที่สุดในเมืองได้อย่างหวุดหวิด ทว่าคลื่นลูกหนึ่งก็ซัดโถมเข้ามา พัดคนที่วิ่งรั้งท้ายไปกว่าสิบคน
“รีบปีนขึ้นที่สูง อย่าหยุด—” ฉินชวนตะโกนเสียงดัง มืออีกข้างเกาะแท่นปูนข้างตัวไว้แน่น แต่ในวินาทีถัดมาก็ถูกกระแสน้ำเชี่ยวกลืนหายไป
“กูหลาง!!” ดวงตาของจางเจียอีแดงก่ำ ลำคอแหบแห้งสั่นระริกจนมีรสคาวเลือดเอ่อขึ้นมา
ขณะที่ฉินชวนกำลังจะถูกกระแสน้ำใต้น้ำพัดหายไป เซินจิ้นสะบัดมือ รอยแยกมิติแห่งความมืดสายหนึ่งดูดเขาเข้าไป ก่อนจะคายทั้งตัวเขาและสายน้ำออกมาจากรอยแยกด้านหลังจางเจียอีในวินาทีถัดมา
ทั้งสองไม่มีเวลาขอบคุณ รีบประคองกันและกันมุ่งหน้าหนีขึ้นไปยังที่สูงกว่าเดิม
บนชั้นสูงสุด ลู่เหย่กับผู้รอดชีวิตที่เขาพามาด้วยรออยู่ก่อนแล้ว
ระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ยังคงไล่ตามมาติด ๆ กว่าจะรู้ตัว น้ำก็ท่วมขึ้นมาสูงราวชั้นสิบห้าแล้ว
ทุกคนตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาถึงชั้นยี่สิบ หอบจนแทบขาดใจ ก่อนจะทรุดลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีก
“...ไม่...ไม่ไหวแล้ว จะตายก็ตายเถอะ!”
“ดูนั่น! มีเรือสีขาวลำใหญ่ด้วย—”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมา ผู้คนที่นอนระเกะระกะเต็มพื้นพลันฮึดแรงจากสัญชาตญาณเอาตัวรอด พากันลุกขึ้นไปมองนอกหน้าต่าง
ท่ามกลางผืนน้ำที่ท่วมมิดเบื้องล่าง มีเรือโดยสารสีขาวลำหนึ่งลอยอยู่บนผิวน้ำขุ่น กำลังมุ่งหน้ามายังตึกที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่จริง ๆ
“มีคนมาช่วยพวกเราเหรอคะ?” เด็กสาววัยสิบห้าสิบหกปีที่ขดตัวอยู่ตรงมุมกำแพงถามเสียงเบา
“เรือของเถ้าแก่เซินเหรอครับ?” ฉินชวนเก็บกล้องส่องทางไกล แล้วหันไปมองเซินจิ้นที่มีสีหน้าเย็นชาและหม่นหมอง แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย