“พี่สาว ที่นี่มีดอกไม้หลากสีเต็มไปหมดเลย!” เสียงหวานนุ่มของเชิงเชิงช่วยดึงเซินอู้เฉียวออกจากความกังวลใจได้อย่างสิ้นเชิง
ห้องพักเจ้าของร้านของเธออัปเกรดเป็นลานบ้านที่มีเรือนกระจกแล้ว ตอนนี้เชิงเชิงกำลังเล่นอยู่ในเรือนกระจกกับเด็กชายตัวเล็กที่ออกมาจากฐานจื่อกวงพร้อมกับจางเถียนและคนอื่น ๆ
เซินอู้เฉียวไม่มีแก่ใจจะชื่นชมเรือนกระจกที่เฝ้าฝันถึงด้วยซ้ำ เธอโผเข้าไปกอดเชิงเชิงแน่น เสียงสั่นเครืออู้อี้อยู่ในลำคอ
“เชิงเชิง หนูไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม? ดีจริง ๆ”
“พี่สาว หนูเชื่อฟังมาก ไม่ได้วิ่งออกไปไหนเลย พี่สาวเป็นอะไรไปเหรอ?” เชิงเชิงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเธออย่างอ่อนไหว ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมด้วยความเป็นห่วงอย่างระมัดระวัง
“นี่เล่นอะไรกันอีกล่ะ?” ลู่เซียวเดินเข้ามาอย่างไม่คิดมาก มองคนตัวโตกับตัวเล็กที่กอดกัน ใบหน้าบิดเบี้ยวจนคิ้วสองข้างสูงต่ำไม่เท่ากัน
เซินอู้เฉียวปาดน้ำตาที่หางตาแล้วหัวเราะพรืด “ความลับ ไม่บอกนายหรอก”
ปัญหาของเชิงเชิงคลี่คลายแล้ว อารมณ์เธอจึงดีขึ้นมาก ตอนเย็นเลยจัดโต๊ะอาหารอร่อย ๆ ในลานบ้านที่เพิ่งอัปเกรด ชวนพี่ชายทุกคนมาชมอาณาเขตใหม่ของเธอ
ช่วงหนาวจัดสิ้นสุดลงแล้ว พอหิมะละลายหมด อุณหภูมิภายนอกก็เริ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
ไฮเดรนเยียในสวนเล็ก ๆ บานสะพรั่งในชั่วข้ามคืน ทั้งสีชมพู สีฟ้า และสีขาว ใครเดินผ่านก็ต้องเหลียวมอง
เซินอู้เฉียวได้ยินลู่เซียวบอกว่า อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ก็จะเข้าสู่ฤดูร้อนและช่วงร้อนจัด อุณหภูมิสูงสุดจะเกิน 50 องศาเซลเซียส และความร้อนระดับนี้จะยืดเยื้อไปอีก 4-5 เดือน
ยามค่ำ ไฟในเรือนกระจกสว่างขึ้น แถบไฟนุ่มนวลทอดไปทั่วโดมกระจกรูปเปลือกไข่ ต้นพลูฉีก ฟิโลเดนดรอนเซลลัม ต้นเลมอน ต้นชา และกุหลาบต่างเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวา