“หน้าพี่ใหญ่... ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
เซินอู้เฉียวมองรอยแยกบนใบหน้าของเซินจิ้นที่มีไอสีดำพวยพุ่งออกมา เขาดูราวกับตุ๊กตาดินปั้นที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ลี่เฉิงซวินสีหน้าเคร่งเครียด “เขาถูกพลังพิเศษต่อต้าน ผมฉีดยาพิเศษให้ถึงได้ทำให้เขาหมดสติไว้ได้ แต่ยาใกล้จะควบคุมเขาไม่อยู่แล้ว พอเขาฟื้นขึ้นมาก็จะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไม่รู้จักแม้แต่ญาติพี่น้อง”
“ตอนนี้มีแค่เลือดของคุณเท่านั้นที่ช่วยเขาได้”
เซินอู้เฉียวมองเซินจิ้นที่เปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ พลันนึกถึงพ่อแม่ที่จากไปแล้ว รวมถึงคุณปู่ลี่กับคุณน้าลี่และครอบครัวที่ดีกับเธอมาโดยตลอด เธอไม่อยากสูญเสียใครไปอีกจริง ๆ
ดวงตาพลันแสบขึ้นมา เธอกลัวเจ็บและกลัวตาย แต่ยิ่งกลัวการต้องเผชิญโลกพังพินาศใบนี้เพียงลำพัง
“ต้องใช้เลือดเท่าไร? เอามีดมาเฉือนเลย เอาชามมารองด้วย!” เพื่อช่วยเซินจิ้น เธอยอมทุ่มสุดตัวแล้ว
ลี่เฉิงซวินลูบกระหม่อมเธออย่างอ่อนโยน “แค่หยดเดียวก็พอ”
สีหน้าเด็ดเดี่ยวพร้อมสละชีพของเซินอู้เฉียวพลันแตกร้าว “...ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก”
“ไม่ต้องกลัว เจาะเลือดจากปลายนิ้วไม่เจ็บหรอก”
ลี่เฉิงซวินบีบเลือดออกจากปลายนิ้วของเธอหนึ่งหยด แล้วผสมลงในยาที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
ระหว่างเตรียมยา ลูกตาของเซินจิ้นกลอกอยู่ใต้เปลือกตาหนึ่งรอบ ไอสีดำรอบตัวแผ่กระจายไปทั่วห้องโดยสารในพริบตา
“เขากำลังจะฟื้นแล้ว เข้ามากดตัวเขาไว้!!!” ลี่เฉิงซวินไล่อากาศส่วนเกินออกจากกระบอกฉีดยา ก่อนตะโกนไปทางประตูรถ
ลู่เซียวเพิ่งจัดการซอมบี้ตัวสุดท้ายเสร็จพอดี เขาหันกลับมากระโดดขึ้นรถ เซินซวี่ตามมาติด ๆ ทั้งคู่ช่วยกันกดเซินจิ้นที่กำลังจะฟื้นไว้แน่น คนหนึ่งอยู่ซ้าย อีกคนอยู่ขวา
แต่พละกำลังของเขามหาศาล ต่อให้ทั้งสองคนร่วมมือกันก็ยังเอาไม่อยู่
ลี่เฉิงซวินเห็นท่าไม่ดีว่าเขากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงหันไปยัดกระบอกฉีดยาใส่มือเซินอู้เฉียว ก่อนพุ่งเข้าไปจับศีรษะเซินจิ้นไว้