“เมื่อก่อนฉันรู้แค่ว่าเซินซวี่เป็นไอ้โรคจิตคลั่งศพ แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะวิปริตกันขนาดนี้ แม้แต่ผ้าอนามัยที่ผู้หญิงใช้แล้วก็ยังไม่เว้น!”
เกอเกอกับหม่าเสี่ยวหลานยืนกระซิบกระซาบอยู่นอกห้องพักเจ้าของร้านของเซินอู้เฉียว พูดถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
“เฮ้อ...น่าเสียดายจริง ๆ! แต่ละคนหน้าตาหล่อเหลากันทั้งนั้น ที่ไหนได้เป็นพวกวิปริตกันหมด” เกอเกอรู้สึกเสียดายมาก
“รอเจ้าของร้านกลับมา ต้องกำชับให้ระวังตัวไว้ให้ดี...”
“พวกเธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้? ลูกค้าข้างล่างเยอะ ยังไม่ลงไปช่วยอีกเหรอ?” การปรากฏตัวของพี่หลานทำให้เด็กสาวทั้งสองเงียบกริบทันที
“พี่หลาน พวกเราตรวจค่ามลพิษแล้วค่ะ—30% ยังอยู่ในระดับปลอดภัยอย่างมั่นคง”
นับตั้งแต่ติดตามเซินอู้เฉียวมา อาการค่ามลพิษลดลงแทนที่จะเพิ่มขึ้นไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นแค่กับคนเดียว สมาชิกทุกคนในทีมของพี่หลานก็เป็นแบบนี้
เมื่อก่อนค่ามลพิษจะเพิ่มขึ้นเฉลี่ยเดือนละ 6% หากกินยากำจัดมลพิษหนึ่งครั้ง ค่าก็จะลดลงราว 6% เท่ากับว่าดื่มเดือนละครั้งก็พอจะรักษาค่ามลพิษให้อยู่ในระดับที่ค่อนข้างปลอดภัยได้ตลอด
แต่ไม่มีทางลดลงได้มากกว่านั้น เมื่อก่อนพวกเขาคิดว่าเป็นเพราะเทคโนโลยียังทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนเป็นเพราะนายทุนไม่ยอมให้ทำมากกว่า
อาหารกับแหล่งน้ำในซูเปอร์มาร์เก็ตของเซินอู้เฉียว รวมถึงอากาศภายในโล่ป้องกัน ล้วนสะอาดปราศจากมลพิษ
พวกเขาไม่ได้สัมผัสมลพิษเข้มข้นปริมาณมาก ค่ามลพิษจึงถูกควบคุมเอาไว้ได้
ไม่ใช่การใช้ยากดเอาไว้ แต่เป็นการควบคุมอย่างเป็นผลดี มลพิษในร่างกายพวกเขากำลังลดลง
สักวันหนึ่ง ผืนดินรกร้างจะไม่จำเป็นต้องใช้ยากำจัดมลพิษอีกต่อไป