063 พลังพิเศษของเธอเรียกว่าระบบ
“โครม—”
รถออฟโรดหุ้มเกราะพุ่งฝ่าเครื่องกีดขวางนับชั้น ทะยานลอยลงมา ก่อนชนชายสวมหน้ากากปีศาจเขาแกะที่กลั้นหายใจแน่น ไม่กล้าขยับ จนกระเด็นลอยออกไป
เซินจิ้นขับรถมือหนึ่ง อีกมือกดลงกลางอากาศ รอยแยกที่เกิดจากห้วงเหวมืดกลืนกินผู้มีพลังพิเศษที่ขวางทางไปหลายคนในพริบตา
“ขึ้นรถ!” ฝีมือขับรถของเขาชวนให้หวาดเสียว แต่น้ำเสียงกลับมั่นคง
ทันทีที่รถหยุด ลู่เซียวก็ยัดเซินอู้เฉียวเข้าไปนั่งเบาะหลัง แล้วตามเข้าไปนั่งเอง
ส่วนลี่เฉิงซวินขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับจากอีกด้าน
“โครม—” เครื่องยนต์คำรามราวสัตว์ร้าย ล้อบดถนนหินที่ลื่นเปียกจนเกิดควันขาว
“ปล่อยพวกมันหนีไปไม่ได้!” ศาสตราจารย์ลี่มองรถที่กำลังจะแล่นไกลออกไป ตะโกนไล่หลังด้วยเสียงแหบพร่า
ลี่เฉิงซวินถอดแว่น สายตาจับจ้องอีกฝ่าย ก่อนแววตาจะเย็นวาบ การกระแทกทางจิตอันทรงพลังและดุดันพุ่งออกไปดุจคมกระบี่
เพียงสามวินาที ปาก จมูก หู และตาของศาสตราจารย์ลี่ก็เริ่มมีเลือดไหล ห้าวินาทีต่อมาเขาสูญเสียการได้ยิน และเมื่อครบหกวินาที การมองเห็นก็พร่าเลือนอย่างหนัก
“อ๊าก! ตา…ตาของฉัน หูของฉัน…”
ลี่เฉิงซวินสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวและความเจ็บปวดของอีกฝ่าย เมื่อแน่ใจแล้วว่าเส้นประสาทสมองเสียหายจนไม่อาจฟื้นคืน เขาก็ไว้ชีวิตอีกฝ่าย
เพราะปล่อยให้ตายไปตรง ๆ มันง่ายเกินไป
คนบางคนควรมีชีวิตอยู่ไปนาน ๆ ใช้ชีวิตอย่างทรมานในฐานะคนไร้ประโยชน์
รถพุ่งทะยานผ่านรอยแยกมิติแห่งความมืดของเซินจิ้น ฝ่าเครื่องกีดขวางและวงล้อมหลายชั้นไปได้อย่างราบรื่น
แต่ชายสวมหน้ากากปีศาจเขาแกะกลับไล่ตามมาได้
ต้องยอมรับว่าชายคนนั้นเคลื่อนไหวได้พลิกแพลง พลังพิเศษก็ประหลาด พลังจิตของเขาสู้กับลี่เฉิงซวินได้สูสี แถมยังรับลูกไฟของลู่เซียวไว้ได้ทุกครั้ง