รถแล่นออกจากฐานที่มั่นได้อย่างราบรื่น แต่หิมะหนาเกินไปจนรถออฟโรดไปต่อไม่ได้ เซินอู้เฉียวจึงหยิบมอเตอร์ไซค์หิมะออกมาอีก 2 คัน
ลู่เซียวกับเซินจิ้นเห็นเธอหยิบของออกมาได้ตามใจจนชินแล้ว มีเพียงลี่เฉิงซวินที่จ้องมอเตอร์ไซค์หิมะซึ่งเธอเสกออกมา พลางยืนงงอยู่กลางลมและหิมะ
แต่พอเห็นมอเตอร์ไซค์หิมะคันใหม่เอี่ยม ลู่เซียวก็ยังอดถามไม่ได้ “ของนี่เธอเอามาจากไหนกันแน่? มีอีกเท่าไหร่?”
เขาจำได้ว่าตัวเองยกคันก่อนให้สองพี่น้องตระกูลซือช่วยเก็บไว้ พวกนั้นส่งมันกลับไปที่ร้านผ่านป้ายพนักงานแล้ว
ตอนแรกนึกว่าเธอมีแค่ 2 คัน แต่ตอนนี้กลับหยิบออกมาอีก 2 คัน
เขาจะไม่สงสัยได้ยังไง
เซินอู้เฉียวตอบตามตรง “ก็ได้มาจากร้านขายเต็นท์กันหนาวที่เจียงเฉิงคราวก่อนไง! ร้านนั้นขายอุปกรณ์สำหรับขั้วโลกโดยเฉพาะ ถึงมอเตอร์ไซค์หิมะจะเป็นแค่ของจัดแสดงเปลือกกลวง แต่ฉันเปลี่ยนขยะให้เป็นสมบัติได้ แถมยังรับรางวัลทวีคูณได้ด้วย”
“ส่วนจะมีเท่าไหร่ ตอนนั้นฉันน่าจะอยู่ระดับ L4 ได้รางวัล 40 เท่า แต่ถ้ามีคันไหนพัง ก็ยังเอาไปแลกรางวัล 40 เท่าได้อีก”
“มีเท่าไหร่ พี่ลองคำนวณเองสิ?”
ลู่เซียวฟังแล้วงง “เธอหมายความว่ายังไง?”
ลี่เฉิงซวินดันแว่นขึ้น แสงสีทองคล้ำวาบผ่านเลนส์ในดวงตาที่หลุบต่ำ
“มีไม่จำกัด”
“มะ...ไม่...จำกัด?” ลู่เซียวรู้สึกเหมือนโดนโจมตีจิตใจอย่างหนัก
“ขึ้นรถ ไปกันได้แล้ว!” เซินจิ้นเหลือบมองพวกตัวปัญหาที่ไล่ตามมาจากด้านหลังแล้วเร่ง
มอเตอร์ไซค์หิมะติดเครื่อง พาทั้งสี่คนทิ้งผู้ไล่ล่าไว้ห่างไกล
พวกเขาข้ามเจียงเฉิง ขึ้นทางด่วนมุ่งตะวันตก ก่อนค่อย ๆ เข้าสู่เขตภูเขา