“พี่เฉิงซวิน พี่คะ ฉันเอาเกี๊ยวมาส่งให้พวกพี่” เซินอู้เฉียวหยุดยืนตรงหน้าชายทั้งสอง
เธอเห็นโซ่ที่เสริมพลังพิเศษธาตุสายฟ้าพันธนาการข้อมือและข้อเท้าของพวกเขา หัวใจพลันบีบรัดแน่น
“อู้เป่า เป็นเธอจริง ๆ เหรอ?” ดวงตาลึกซึ้งของลี่เฉิงซวินมีม่านน้ำคลออยู่
เซินอู้เฉียวพยักหน้า “ฉันเอง ในที่สุดก็หาพี่เจอแล้ว แต่กลับมาเจอกันในสถานที่แบบนี้”
ลี่เฉิงซวินไม่เคยคิดเลยว่า ในวาระสุดท้ายของชีวิตจะยังมีใครสักคนยอมฝ่าฟันความโหดร้ายของยุควิกฤต เพื่อนำเกี๊ยวร้อน ๆ มาส่งให้เขาสักชาม
และคนคนนั้นก็คือแสงสว่างที่เขาตามหามาตลอดครึ่งชีวิต
เด็กสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมไว้ในใจตั้งแต่วัยเยาว์ และปกป้องมาตลอดช่วงวัยหนุ่มสาว
ตลอดสิบปีแห่งวันสิ้นโลก ชีวิตอันน่าเวทนาของเขาพลันได้บทสรุปที่อ่อนโยนที่สุด
ถึงวันนี้ต้องตายจริง ๆ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว
ลี่เฉิงซวินจ้องมองเธอนิ่งนาน คลื่นอารมณ์ถาโถมอยู่ในดวงตาจนไม่มีใครอ่านออก เขาไม่สนสิ่งใดอีกแล้ว โอบกอดเธอไว้แน่น ดวงตาเอ่อท้นด้วยความอบอุ่นที่ทั้งละเอียดอ่อนและอดกลั้น
“ขอบคุณนะที่มา...”
“เฮ้ ๆ ๆ... พี่ยังยืนหัวโด่อยู่ข้าง ๆ นะ! ไอ้หนู ถอยห่างจากน้องสาวฉันซะ ไม่งั้นโดนซ้อมแน่!” การปรากฏตัวของพี่ชายแท้ ๆ ทำลายช่วงเวลาแห่งการกลับมาพบกันหลังพลัดพรากที่ลี่เฉิงซวินกำลังดื่มด่ำ
ลู่เซียวมองผู้คนนับพันที่มาดูการประหารอยู่ใต้แท่น แล้วตะโกนเสียงดังขึ้น “จำวันนี้ไว้ให้ดี พวกแกทรยศคนที่เคยมอบชีวิตใหม่ให้พวกแก นับจากนี้เป็นต้นไป จะเป็นหรือตายก็แล้วแต่โชคชะตา!”
“ถุย! อย่ามายกหางตัวเองหน่อยเลย ที่พาพวกเรากลับฐานที่มั่นก็เป็นหน้าที่ของพวกแกอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นใครจะทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าให้พวกแก?”